МАКЕДОНЕЦ

колку гордо звучи овој збор! Колку понос носи со себе!
Сѐ додка не ја осетиш “традицијата“ 🙂
Роден у Кавадарци, срцето на Македонија (или барем местото кое се грижи за кардиолшкиот систем на Македонијата, макар да е тоа само за разредување на крвта со алкохол – читај ракија) и ако у времето на “најсилниот“ кумунизам, црквата не ми беше далечна. Црквата ни беше стварно блиску и освен играењето околу црква, често т.е. секој верски празник влеваме у неа. Главен водич ни беше баба Зора, Господ да а просте. Жена донесена од село у град и приморана да живее у стан. Жена, мајка на 5 деца, која со дедо Боге морале да го отстапат целиот имот на “Колективот“ за доброто на “братството и единството“. Носител на медал “Заслуги за народ од 1941“. Не комунист, верник. Верник на Македонската ПРВОСЛАВНА црква. Не е грешка напишано, она така а викаше, првославна црква.
У школото учителката Лилјана (наша комшика, и рода) ме научи дека човекот е постанат од мајмун – еволуција де. Покасно, кога почна мозокот да работе смостално и да размислува за “Светот и Господ“, а не само на газози и д’га магарица, си стоврив некој став спрема црквата кој до ден денеска го имам, можеби Господ стварно не постое, ама црквата, таа Македонската првославна или православна, е главен кривец шо Македонскиот Народ опстанал и покрај тоа што со векови бил окупиран и е обиколен од неприатели.
Тоа се пренесува и тука, во “туѓината пуста да остане“, во Швајцарија. Со години не зближува и не здружива, Македонците, верници на прво(право)славието.
Па така и вчера, 19 ноември од лето Господово 2017то.  Ден само за у црква, со причина и повод. Причина дека е недела и дека неделата е ден за у црква, повод покрај чиноначалствувањето на неговото Високоправосвештенство Метрополитот Европски г. Пимен и најавената промоција на книгата »Патувајќи«, од истиот владика. Литургијата на ниво, како шо личе каа владика е у црквата. Верници завиден број. Обеќа убав ден …
Заврши таа.
Промоција.
И сега, сега почнува “Македонската традиција“.
Се дознава дека дека книги нема. Муабети, чекање, кога нема книга ќе има ли промоција??? Чекаме, се дружиме, и оп гледам друга книга.
Па така си купувам »МПЦО СВЕТИ НАУМ ОХРИДСКИ ТРИНГЕН ШВАЈЦАРИЈА (1992 – 2017)« од Ацо Гиревски, издадена по повод 25 години од црквата во Шввајцарија и едно верско календарче за 2018та (со печатна грешка уште на третата страна).

Добро е.
Ќе има промоција и без книга.
Во помошните простории при Македонската првославна црква »Св. Наум Охридски« се собравме убав број на заинтересирани и неговото Високоправосвештенство Метрополитот Европски г. Пимен почна со презентација на книгата. Убаво ни раскажа како и зошто настанала книгата. Како земените примероци ги потрошил патувајќи наваму.  За прашања, не дојде ред. Владиката замина да направи едно крстување и вети дека кога ќе заврши ќе се врати и ќе продолжиме со прашањата.
Така и бидна.
Се врати во просторијата во која присутните чекајќи веќе ги искажаа своите “концепти“ за прашања и кои веќе беа “спремни за дискусија“.
Па така од прашањата за книгата остана само: дали владиката како свештенско и јавно лице смее да биде толку присутен на медиумите и социјалните мрежи…
После тоа муабетот забаега во правец на политика, филозофија и морал!
Како и во безброј досегашни средби и состаноци со Македонци “традиционално“ секој лафе шо мисле и секој слуша шо мисле.
Џабе некој зборува и објаснува нешто кога секој веќе си има створено филм и нови кадрови не прифаќа…
Па така од една фина промоција, помина на пазарџииски муабет.
Заврши и таа.
Неговото Високоправосвештенство Метрополитот Европски г. Пимен и членовите на црковниот одбор се повлекоа и продолжија со состанок за решавање на нивните недоразбирања…
А ние си заминавме по дома.
Стигам дома, се растоварам. Уклучувам компјутерот ставам камерата да префрле фотографиите од денешниот ден (не се ногу 180 – 200) земам книгата »МПЦО СВЕТИ НАУМ ОХРИДСКИ ТРИНГЕН ШВАЈЦАРИЈА (1992 – 2017)« да ја прелистам и ЕЕЕЕ! Фотографија, таа е “моја“ фотографија, листам… оп уште една, и уште една …
?!?!?!
чичко попе?
како како беше наа:
“не кради“ ? а?
или наа:
“не посаковај туѓо“ ? А?
2017то лето Господово! Сте слишнале/разбрале ли за телефон? За пошта, па макар и електронска (E-Mail) ???
Имате ли контакт со овоземскиот Свет?
Сте слушнале/разбрале за лична сопственост, авторски права?
А најногу шо ме нервира, ЗОШТО не праша некој па да ви дадам прекрасни фотографии од црквата, верниците, владиката (владиците) ?
На “фацебукот“ (ако не знаете шо е тоа, прашај те го неговото Високоправосвештенство Метрополитот Европски г. Пимен он ќе ви објасни) веќе напишав и тука че повторам:
“Од Господ нека ви е простено, од мене благословено ЧЕДА наши…“

И така полека но сигурно сум убеден дека Македонија, Македонската нација, Македонската традиција НЕМА никогаш да ја снема. Имаме “чувари“ на Македонштината во сите пори на општеството.
Пред неколку години изгубив верба во политичарите, од кога “добро“ запознав еден од моите идоли за Македонството.
Полека и вербата во поповите бледее, оти “проповедаат вода, а сето вино го испија“

 

повеќе фотографии од денот »»»

 

сиво е сѐ…

Ноември, 16ти
Есен, магли, ладно … Се топлиме по дома и си ги планираме веќе полека Новогодишните, Божиќните празници. Време на свечени ручоци и вечери! Па така и мојата “традиционална“ фотоизложба кај приателките од ОЖМ-Ш. Со изложбата, немам ногу припреми, фотографии еден куп, има и исштампани, врамени, спремни. Само малку ситно дотерување и изложбата е спремна. Оваа година одлучив да не штампам веќе фотографии, ќе ги издутнам тие две три изложби со веќе спремни фотографии 🙂 .
Ама пак, големите подготовки беа лани, за изложбата у Кавадарци. А од тогаш има поминато повеќе од една година,од тогаш има поминато 17 месеци, од тогаш имам направено плус некоја фотографија… Па така го прегледувам архивот од лето 2016то, па наваму.
ДА, фотографијата е убава работа, разбудува чуства. И сето тоа е убаво дури тиа чуства се убави. Ама кога чуствата ќе бидат само сеќавања на едно убаво време, е тогаш…
Се потсетувам на време кога сѐ беше како што треба, или како шо сме навикнати да е. Време дури сите беме на број.

Ама ете баш таа, фотографијата, денска буди тага во мене. Ги гледам, на фотографиите, саканите човеци кои денска веќе не се со нас. А времето не е којзнае колку 15 – 16 месеци. Ама ми се чине дека е веќе век. Изгледа додека “сите сме на број“ ногу и не губиме мисли за другите. Сѐ е како шо треба. Ама еве сега сум конфронтиран се едно чудно чуство. Во тие изминати неколку месеци, нема ден а да не мислам на саканите човеци кои не се со нас, па тоа ми изгледа како вечност. И тука пак почнуват прикаските за смислата на животот.
Фотографијата како медиум за искажување на чуствата е стварно интересен. Секој човек Светот го гледа поинаку, како он шо сака. Така гледајќи окулу нас си создаваме Свет кој ние најногу го сакаме. Нормално, ако некои работи за нас се убави не значи дека и на другите им се допаѓаат. Кога на времето, пред скоро 40 години, почнав да се интересирам за фотографијата таа беше за мене “техничка дисциплина“. Тогаш рачунав дека добра фотографија е таа шо и е потрефена експозицијата, блендата, а фокусот остар, остар… Преди едно 15 години, кога повторно и се предадив на фотографијата, тука почнав да гледам на фотографијата баш тоа што и денеска пробувам да го направам – да пренесам малку од моите чуства кон околината на човците шо а гледат мојата фотографија.
И тука паѓам на сите конкурси на фотографии.
Моите фотографии во 97,86 % настануваат случајно, без никакви припреми, без никакви планови. И шо е уште по убитачно за на конкурсите, фотографиите никогаш не ги “преправам“.
Па така на секој кокурс гледам како нашминканите, ХДР-исаните, фотографии собираат аплаузи.
Ама поминвачка нека има.
И јас така ќе продолжам да си го фотографирам мојот Свет, да си правам мои филмови и да се надевам дека немора да бидам статист у нечии хорор или ктастрофен филм. Оти гледам, има човеци шо ствараат филмови на катастрофа, да не речам апокалипса. И у тиа филмови обично гинат статистите. У тиа филмови се руше Светот на ногу човеци кои не се у главните улоги.

“Каа мува без глава“

 

Каа мува без глава, тоа доста често го слушам од мама. Секоаш каа безцелно се влечеме на лојзто, нѐ учеше да не се “мааме каа мува без глава“ и да мислиме по нешто, каа ќе одиш вода да пииш, не само да го поминиш редот до водата, туку узпат и нешто да “поместиш“, дали ќе биде некој ластар да наместиш или подкршиш, дали ќе биде некоја троска да искорниш… Во секој случај не научи да мозокот ни работе нон-стоп и не само концентрирано на една работа.

Покасно разбрав дека некои научници одкриле (незнам како) дека рибата памте само 7 секунди. За мувите уште не сум разбрал дали имат предност, дали се со глава или без. Затоа шо и тиа муви шо се со глава не а “користат“. Или како ќе го претумачиме ноа коа упорно се траќат од џамот, а вратата до џамот отворена???

На 15.10.2017 за мене умре Кавадарци или барем надежта дека Кавадарци ќе биде “убаво место за живеење“, како шо вика Марјан.

Да се нема ни трошка храброст, да се нема ни ронка љубопитност, да се нема ни зрнце визија…

Гледаш, со години осеќаш дека те глибат, а ти повторно “навиваш“ за нашите, кои како риби заборават шо обеќале, пред 4, пред 8, … 27години!

На 15.10.2017 кавадарчани ја испуштија шансата, можеби последна, да од градот направат не европски, не светски, (таков град не ни треба), да направат едно културно, пристојно и “убаво место за живеење“, по мерка на СИТЕ кавадарчанки и кавадарчани…

Толку од мене за “моето Кавадарци“
можеби сегашните “неки нови клинци“ – ќе успеат да од Кавадарци направат “убаво место за живеење“, нашите генерации веќе – НЕ.

Екскурзија на …

 

Во Социјалистичката Федеративна Република Југославија имаме еден интересен момент наречен “Научна екскурзија“. Не памтам дали у градинката правеме “Научна екскурзија“, ама од прво одделение, па до трета! година средно, секоја година имаме такво. И деца каа деца, сме се радувале на тие екскурзии повеќе одколку на Дедо Мраз. Целта на тиа “Научна екскурзија“ беше да децата нешто ново видат и разберат. Во недостиг на “WWW“ ќе те качат у реисот и оп пред споменикот у Крушево, Прилеп, Крагуевац, Јесеновац … и каде не.  Имаше и посети, на во тоа време успешни фабрики и фирми, од Таска до Црвена Застава.
Ногу работи од тиа “Научни екскурзии“ ми се заборавени и избледени, еве не го памтам Сраево. И ред други работи. Ама некои работи ми останале у подсвеста и никако не се бришат и не се заборават. А една работа ме опседнува во последно време се повеќе и повеќе. Како 3 – 4 учители не расправале нас  100 деца??? на тие подолгите екскурзии и неколку денови!
Дали учителите биле ногу спремни или децата имаме респект и страв од нешто?
Од тиа екскурзии ми остана ноа да чекам ред со ред. Тогаш не истрењираа да кога чекаме на влез у музеј, фабрика или било каде, дваца по двајца си чекаш ред и стоиш мирен.

Бугарскиот пасош и работата во “европејска“ држава не те прават покултурен па макар и од село да си! Ќе набавиш пасош, ќе најдиш стрина да те “донесе“ у странска држава, ќе ти најдат работа да може да си купиш сокинати фармерки (нови, модерни) ќе најдиш лак и фарби да се дурдисаш, ама културата и простатилокот не се “шминкат“. Тоа човек или го има или го нема, нема пудра шо може тоа да го покрие.  Ако родителите и учителите во школото и на ЕКСКУРЗИИТЕ  дури си бил теле не ти уградиле култура и респект, каа ќе станиш ВОЛ (или крава) ни “WWW“, ни турски, ни шпански серии не ти помагат.

Приателски, услужлив, гостопримлив … така ние Македонците си се декларираме во Македонија, Светот и пошироко. БРАВО НИЕ!

Септември, лето Господово 2017-то.  Си правиме “Научна екскурзија“ на прифатно, до Течино, јужниот италијанско говорен кантон у Швајцаријата. Цел на екскурзијата посета на Македонската  црковна  општина, пикникот кој го организира црковната општина по повод “Мала Богородица“ , а на еден мастраф и ужување во “јужното есенско сонце“.

Црква каа црква, попот испеа, свеќи си запалиме и од кога попот го благослови ручекот и ни посака приајтен ручек, до тогаш мирниот, спокоен, услужлив верник се претвара у ловец! Ѕвер! Во “борба“ за пленот (чорба, која а има во количини да се нахранат барем двојно повеќе од колку што сме присутни) се претвараме во машини со цел да се допре попрв од другиот…
Финти шо ни најаките стратези и војсководачи ги немат у своите шеми. Респект, почит, приателски – шо беше тоа???

И после ќе се мислиме оти НАС ни се случува  тоа шо се нарекува политичка некултура.
Па види шо “кадар“ имаме! И тиа шо се борат за фотеља не се ништо поарно од овие шо се борат за чорба. И на едните и на другите толку му спакувале од дома и толку прифатиле у школото.
Ниту “WWW“ ниту околината во која живеат не успеала да ги контаминира со култура и респект.

Поминувачка нека има.

И додека по парковите и шеталиштата низ Македонијата “приателскиот и гостољубив“ народ уништува до последно шо некој ставил, клупи, корпи, цвеќина, во некој предели не така далеку “растат“ библиотеки по парковите, ако случајно на некој му е дојдено “преку курац“  од “WWW“

Затоа правите повеќе “Научни екскурзии“ и помалку “екскурзии со паметот“ 😉

караваните си одат, кучињата си лаат …

И ете, уште еден привремен престој во татковината помина.
Кавадарци лето Господово 2017.

И покрај тоа шо ногу не се радуваме на одењето, човек секогаш се надева дека убаво ќе си помине. Првиот контакт, така. Радосен што се сретнуваш со сакани, мили човеци. Ама каа ќе прошеташ помеѓу куќите, по тоа шо треба да биде џаде или тротоар, одма ми паѓа на памет наа од Зоран, мојот приател од Косово кој на времето како ученик идел у Кавадарци да заработе некој динар со берење на грозје, а не посети пред некоја година: “Оно твоје Кавадарци, стварно пропало… “
За Кавадарци, неможам да кажам дека е пропаднато или уназадено. Оно помалку дури и се граде и лепе. Ама кога Светот се движе со 100, а Кавадарци едвај со 14, изгледа како да стое или оде назад.
Има, има покушаи да се напаве нешто, ама тоа е сѐ на индивидуална база, не координирано и пред сѐ од лична корист. Така да на Кавадарци ако не му се случе нешто радикално, ќе си тапка у тоа место у “втора спора“.
Ете, идат локални избори и можеби кавадарчани еднаш ќе излезат од политичката заслепеност и послушност и ќе одберат човек од ковот на Борис Давидов или па дури и Борис Давидов. Човек кој сака да направе нешто за градот и “граѓаните“, а не само за жиро сметката.
Ама тоа е “научна фантастика“ како што е научна фантастика за кавадрачани да си “сметат“ у дворот и пред двор!
У Кавадарци има и убави работи. Ете една група на човеци кои се нарекуваат културни работници, во Домот на културата организираат безбројни разноврсни манифестации. Ама кај се вистинските љубители на уметноста? Или уметноста е осудена на пропаст у таа политичка вртелашка?
Има едно место – две, можеби и три, каде човек може да испадне и културно да помине вечера и дружење. Ама има и од оние, кои успехот му излива преку аргантност. Дека парата и успехот ударат у мозокот, знаиме, ама нели бива барем да се поздравиме, до пред некоја година беме “другари“ …
Па така моето уживање како и секогаш до сега, се надевам дека и во иднина ќе го продужиме на булевар Македонија… рај да си тераш.

 

Да, беме и во древниот град Охрид, колевката на словенската писменост и култура. И да, ни не одиме заради охрѓани, туку заради езерото и црквите 😉

Стварно е интересно како сите тие положници на писменоста и културата, не оставиле на тоа место и малку срдечност.
Јас мислам дека секој охриѓанец уште од мали нозе, а можеби и у школото, го учат како професионално да избегне да поздравува.

Ама како шо кажав, “не одиме ни за охриѓани, туку за езерото и црквите” 😉

Забележително беше, шо и после ноа шарената револуција, промена на власта, ништо се нема сменето, или пак е наа старата, “караваните си врват, кучињата си лаат… “ а Македонскиот народ чемрее под паролата “ќути, има и полошо”
Интересен е и нагонот за профит и “не ме интересира ништо шо се случува околу мене а подалеку е од пред нос“.

 

А им толку убави работи. До душа ете мене, како на крстен православен христијан ми смета шо треба да платам за влез у црква ама ако г. г. чичко поп така кажал, еве нека биде по негово.
Па така и Охрид забегува и се изгубува во политичките и економските игри и шеги на поединци. Има големи шанси да од колевка на словенската култура помине во депонија на неписмени бизнисмени…
И сета Македонија, таа Библијска земја. Постанува сѐ повеќе крава за м’зење за лични потреби на неколку лигавеши…
Па се лутиме оти иделе човеци од преку 7 мориња и 7 гори и ќе се населуват тука на таа света земја.
Епа тиа, шо ги “избркаа“ стотиците илјади млади “со знаењето е сила, знаењето е моќ“, нека се замислат и може ќе им текне, едно вирче каа ќе се исуши, има пак место за нов дожд….

а човекот не е камен

Од земја у земја, а човекот не е камен.
За неполна година да изгубиш тројца родители ќе те однаде па незнам колку да се правиш атик.
У тиа момент сфаќаш колку човекот е немоќен и небитен. Ќе заминиш и те нема. Другите шо остануваме тиа се тиа шо може да го памтат саканиот човек, да се сеќаваат на неговите зборови, да живеат по патот кој ти го покажале тие шо истотака, може и повеќе, те сакале, дури биле тука…
Да, ќе си викаме, он не гледа одозгора, нѐ пазе. Ама тоа е само тоа шо од него го имаме во нас, шо ни го оставил во подсвеста, во душата…
Пред неколку години за прв и единствен пат отидоме да го видиме селото каде е роден тато.
Патот никогаш не нѐ носел во Мрзен Ораовец, па така во мојот живот само еднаш сум бил таму.

Тато дали не сакаше, дали немаше време, дали не му текнувало да не однесе и да ни каже каде е роден, тоа никогаш веќе нема да го разбериме. Тоа и многу други работи шо не дојде ред да разберам, си заминаа од овој Свет заедно со него.
Во секој случај тоа единствено посетување на неговото родно село во тоа време ми побуди доста заинтересиранос и среќа.
Но сега, кога го “враќам филмот“ и ги гледам фотографиите од напуштеното и разурнато село уште повеќе создава празнина во мене.
Камења, еден куп камења од кој се гледа дека некогаш биле темел на една куќа. Куќа која здомила фамилии на мои предци. Сега е само куп камења.
Нема куќа. И Тато не е тука. И така.
Се испразни и друга куќа. Не е срушена. Ама…
Шо било? Шо ќе биде? Шо ќе остане?

Траќање од земја и у место…

Масовна заинтересираност, или заинересирана маса!
Феноменот кој неможам да си го разјаснам еве веќе неколку години, дивее по Македонијата и Балканските простори.
За сѐ нешто сите се заинтересирани, а шо е уште поголема … дека и СИТЕ се експерти од таа/тие области.
Пред некој ден една група на прекрасни човеци, »Тиквешки точакџии« организираш настан на кои беа поканети сите љубители на точаците и на планинарењето. Организирани и средени патеки за возење со точак и означени патеки за пешачење. И нормално дека секој еден ќе најде некоја “скриена пасија“ во себе и ќе се најде у сета таа гужва.
Јас исто имам еден (или 3 – 4 точаци сѐ на се) ама од 8-мо одделение веќе не се рачунам точакџија, велосипедист или такво нешто. И мислам колку и да сум во можност јас нема да одам на »АЛШАР«, не е тоа мојот свет.
Секако е убаво и за пофалување кога ќе се собере маса на народ по некој повод и на човеците од  »Тиквешки точакџии« им посакувам уште помасовни собири и шо може повеќе. Ама исто така ќе ги потсетам тиа шо одат само да стават слико на фацебукот (со пиво во рака) да се преслушат самите себе си.
Еве ваа недела иста собранија у Маврово, другата недела на друга ридчика…
А дете да видиме да се возе со ниа на Џиро или Тур… ќе почекаме.

Исто така наеднаш – сите ракометни експерти обожаватели, навивачи, фанови … и уште шо не?!?!
Само за тоа шо некој клуб од Скопје победил некаде! И оп, сите во чуство на велесила!  А преверил ли некој колку, од тиа деца играле ракомет у Скопје, Карпош, Бутел, Чаир ??? или барем у Драчево?
А да со тоа ТРЕБА секој Македонец да се гордее! Кириличното писмо во Русија е со потекло од Македонија!!! Докажано и признато од пријателот на Македонскиот Народ господинот Путин!
И како да е тоа малку, некој докажал!?!?  дека сето човештво потекнува од Балканските простори, а оти тука Македонија е најстара нормално дека од Македонија.
Да, живеев и растев (ова ќе го кажам по 7458 пат) у Југославија. Среден и задоволен од моите родители. Освен некои недостижни соништа, ништо не ми фалело. Идоли немав. Моја песна не. Пеач/пеачка јок. Од музика слушаме сѐ шо мислеме дека е арно. Да постанам како некој, никогаш не сум сонувал. Моите ме научиле, изгледа уште у тоа време, дека јас сум си господар на мојто земско постоење.
Затоа не сум навивал ни за Вардар, ни за Пелистер. А уште помалку за Ѕвезда или Партизан или Хајдук. Уште тогаш не ми било јасно, како и ден денеска, зошто јас би се гордеел или радувал на успехот на некој друг – обично непознат човек / екипа?!?!?
Јас си се радувам на моите успеси и достигнувања, колку и да се мали. Мои си се. Се радувам и се гордеам со успесите на моите најблиски.
А тие достигнувања понекогаш ме враќаат во реалниот Свет. А понекогаш дури ќе те “тратат од земја“. Тогаш каа ќе се расониш и ќе прегледаш реално повторно ќе ги сортираш вредностите.
А реалноста… компот.
Како човек да живее у реалност која е нечиј сон или да биде уште пожално кошмар на ногу други.
Реалноста е таа дека у мојата сакана Поранешна Југословенска Република Македонија еве и после 25 и кусур години уште не се појави/роди човек кој стварно ќе биде заинтересиран да направе нешто од тоа парче земја под ова сонце.
Едни не носат у НАТО – а кој кого прашал дали некој сака да оде  у НАТО или таму???
Други го преправија Скопјето (со пари од сите) у “Светска (бело..) метропола“! Која недај Боже ако еднаш некоја од тиа пластичните фасади се запале, пола Скопје ќе изгоре!
Трети па се лигават пред белосветските драпаџии и врсконосачи…
… ах мори дуњо, зошто сливи раѓаш???

дожд

08/2017

И пак наа старата шема.
У април ни пуштија лето, а сега у мај месец (на почетокот) ќе се удавиме у дожд и магли.
Си мислеме ОП! не важи наа старата “мотор не се возе у месец со Р“, и уште у апРил го извадиме моторот, направиме нколку стотици километри и сега моторот па у граажта, а јас си гледам како капките прават кругчиња у вирчињата.
Недела, ден планиран да се оде до аеродромот у Цирих, па така не ногу “врло веома“ мотивиран, а спакував и фотокамерата па правец Цирих, си викам ќе прошетам по најголемото село у Швајцаријата узпат.
Ама и таму дожд. Убаво во тоа беше шо у такви временски (не)прилики се наоѓа паркинг место без проблем 🙂
И така шетам колку може под среите на тиа монополите и гледам дека само тиа шо мора се по улиците. Добро ниа косооките не морат, ама платиле да се шетат по Европејсите држави, па шаврат и сликат врнело не врнело / знае ли некој како се вика на кинески “пењавил се, не пењавил – пари су давал“???

И оти немаше лезет да се фотографира, штрак 5 – 6 пати и ајде патот под нози, правец аеродром. Таму стигнат порано, ајде туа да направиме некое слико! Ама изгледа денот не беше за тоа – да се фотографира, некако тегаво. Па си седнав на една клупа и ги пратам човеците од сите врсти како шпартат по тоа аеродромот.
Има човеци, секакви. Од сите сорти, и бели и црни, и косооки.
Има такви шо брзат некаде, има такви шо не знаат каде брзат, има “изгубени“. А кога ќе го уклучиш увото ќе слушниш разни јазици. Човеците лафат на познати и непознати јазици, мене ми се најинтересни наи шо лафат на јазици  кои и они не ги знаат т.е. се прават “атик“,  а “по муцето му се познава дека е од Кавадарци“!! И така седиш и си филозофираш, каде тргнал, каде оде и до каде ќе стигне светот.

Преди 20 и кусур години на тиа ист аеродром имаше едно 50 -60 “чек ин“ шалтери, сега сигурно има едно 500, плус кој знае колку ниа апаратите сам да си се  чекираш… и после они мене ќе ми расправат мојта кола дали ја загадувала човековата околина !?!?!? Добро бре да , виа авионите на маџун  ли одат???
И така каа ќе поразмислиш подолго, ќе установиш дека Светот е тргнат .., море поточно речено – забеган.

Денот го заокружиме со една средба на Македонци, кои демек сакаме да и помогниме на нашата татковина Македонија.

Пред некоја година бе на матурска прослава, 30 години од матурата. И нормално имаше човеци шо не су ги видел и не ме виделе 30 години. Тука преовладуваше наа: “ееее, немаше да те познаам“ (тоа за мене!)
а ги имаше и ниа коментари “ееее, ист си, ич не си се променил“ (тоа за некои други). Нормално виа вторите подобро ќе се чуствуват, ТИКВИ! Јас бев дури горд шо некои “немаа да ме познаат“. Успех ли е тоа 30 години ако не се смениш???
30 години, тоа се 10 000 и кусур денови. И ако тиа денови не оставиле секој свој печат…

Така и со средбата на МАКЕДОНЦИТЕ во Швајцарија. Неколку години избегавав секакво “групирање на национално-политичка база“ и си викам можеби ќе биде добро повторно да поработиме на Македонцките работи. НИШТО, пак верглање у место, каа пред 20, 10, 5 години.

Тоа ти се вика традиција!

Отварање на очи

06/2017

9-ти март. Тоа ти е исто каа “второ место“. Никој ни го памте, ни го лафе. Никој??? Е не е баш така. Еве за мене е “врежан датум“.
Средина на осумдесетите години од минатиот век. Во Кавадарци, Македонија, СФРЈ, ЖИВЕЕМЕ ние, децата, една безгрижна генерација. Дали имало проблеми, не памтам, тоа го осетиле нашите родители. Наши проблеми беа да фаниме место у ресторантот каде на еден телевизор гледаме филмови од “VHS“ касети (и квалитет) и да вечерта околу 7 – 8  саатот не испуштиме собранијата пред “Дечките“ и “Палма“. Тоа место, пред “Дечките“ и “Палма“, беше место каде сѐ се разбираше.  Немаме ни мобилни, ни интернети, едноставно у 7 пред “Палма“ и собирај/дели информации – прави муабет!!!
Една таква вечер, на 9-ти март !!! (година не памтам 😉  ама мислам беше 1984), Пепи другарот ни поклони на сите другари по едно шише оригинално грчко УЗО !!! Таа вечер или ден одел за Валандово и некаде попат налетал на некоја “грчка сканија“ превртена до патот која носела УЗО, па да “помогне“ при расчистувањето  го напнил “сто кецот“ колку собирал кутии.
И така таа вечер, јас си го испив моето шише, и после два дена неможе да се свестам. Сум пробувал јас и пред тоа ракии, та у подрумот секогаш имаше 500 – 600 литри, ама никоја не беше толку “благичка“ и миризлива…  па подлажан од “мекото“ узо – дрепа. (после само знам, дека година и пол покасно, се возев со воз од Скопје за Ниготно и каа “намирисав“ узо у возот – пак си повратив…)

И така 9-ти март влезе во мојата историја како значаен датум.
Поминале после уште ногу 9-ти мартови, ама секој 9ти март се сеќавам на моето прво пианство, здраво.
И еве сега, 9-ти март 2017. Има препозиции да биде “втори“ 9-ти март.
Преди некоја година, имаме веќе и мобилни и интернет, а по еден разговор со Данијела разбрав дека имало и Фејсбук!!!
Па јас, како технички надарен 😉 , си викам ај да видам шо е тоа. И така полека полека почнав да го разбирам и употребувам фацебукот. На почетокот така само по некоја сликичка, некој збор шо работам за да после утврдам  дека е инересен за комуникација.
Па со годините се зголемуваше бројот на “фејсбук приатели“, најголемиот дел од моите фотографии ги презентирав преку фејсбук, за да со времето и самиот приметам дека ногу време “губам“ на фацебукот.
Да, поголемиот дел од слободното време го поминувам пред компјутерот, а тука пак тоа се сведува на прегледување на фацебукот.
Имав јас покушаи да го намалам користењето, ама шо да правиш тогаш?
Да седам пред телевизорот и да гледам “супер ѕвезди“, “супер таленти“ или супер глупости???
Секој пат кога некој на тоа супер заебанциите ќе видам шо јавно се глупира пред милионска публика, се прашувам: “добро бре да а, виа нема ли, мајка, татко, комшија, приател, другар, нешто, некој кој ќе му каже дека не го бива за таа работа и да не се глупира?“
И така дојде момент кога и мене ми рекоа: “ти немаш ли друга работа, туку седиш на фејсбук и пишиш глупости“.
А бидејќи тоа беше кажано од човек шо го сакам и ценам, ме натера да размислам, (неколку моменти) и стварно утврдам, шо ми требе таа работа.
И ете, од 9-ти март 2017, фацебукот е оставен од мене. Нека некој друг пишува глупости таму, нека други таленти стават лајкови и такви работи.
Гого од 9-ти март 2017 ќе го користи интернетот како шо знаеше и пред чичко Цукерберг да ни влезе у ваквоата.
Моите “глупости“ може да ги читате тука.

Моите фотографии можете да ги прегледувате:

http://foto-gogo.ch/

http://www.fotocommunity.de/user_photos/1314339

https://www.instagram.com/ristovski.ch/

https://www.flickr.com/photos/foto-gogo/

А  пренос на слики шо мрдат:

https://www.youtube.com/user/kavadar66

https://www.youtube.com/user/makedoniumch

А за комуникација, како у времето пред фацебукот, преку телефон, СМС, Е/маил, пошта, …

Владата нема да падне!!

05/2017
Топло кафе со ракија, некоја чашка шира, бомбони, горбии, музика, маски, … и а исплашиме зимата!
Знамиња, малку ракија, малку говор, … и а управиме Македонија.
Прошетка, кафе, користење на зимското сонце…  и си направиме убаво на душата.
Понеделник, ете не пак на работа и животот продожува во нормала. Помина викендот на разни активности, едни се забавуваа, други уживаа, а некои се “бореа“ за опстанок на Македонија. И секој на свој начин задоволен.

Една мудрост вика “Глупиот ги повторува грешки, паметниот уче од грешките, а мудриот уче од грешките на другите“. Па така си се чудам како не го научиме ова. У денешно време кога сите грешки се на “www“ и кога сите имат пристап и можност да ги видат тиа грешки, стварно ми е чудно како упорни ги повторуваме истите грешки?
Македонија, средина на февруари месец. За една невесела и непланирана работа сме у Македонијата. Мотивацијата беше у минус па ниту едена фотокамера не зедов со мене. Беше време кога сакаме да остане само запаметено…
А во зимо, без снег имало толку “прекрасни“ работи да се фотографиират. Голата природа неможе да ја скрие човечката глупост. Немаше лисја да ја сокријат “човечката интервенција во просторот“ која во разни бои, големини и форми трепереа на зимското сонце. Браќа и сестри Македонци, следниот пат нуму па да се жалите како природата е немилосрдна и како “Господ не нѐ сака“!!! Сите лафат за згаденоста, за нечистотијата, а ќесиња и шишиња летат низ територијата на цела Поранешна Југословенска Република Македонија. Воздухот бил загаден, а во оѓините од шпорињата и казаните завршува сѐ шо не е поцврсто од железо!
Швајцарија, при крајот на месецот. “Ова не го очекував од тебе“, беше заклучокот на телефонскиот соговорник кој ми го кажа ова одкако му кажав дека немам интерес да одам на демонстрации/протест/манифестација во Женева.
Во северниот сосед (од Македонија рачунато) викат “прешао сам сито и решето“. Јас у виа 25 и кусур години, не да сум поминал сито и решето, туку имам поминато и неколку здрави рибања. Поголем дел од мојата “мудрост“ ја стекнав од сопствените грешки, а чат/пат си дозволувам и да самиот размислам, да не зимам здраво за готово на тоа шо ми го сервираат. Ете и овој пат докажаме дека Македонците сме експерти во стварања на здружениа…
Во прекрасната Швајцарија на времето имаше една “Заедница на Македонските друштва“. И оти Македонците традиционално се најпаметни, секој сакаше да неговата најпаметност е исправна па се подели заедницата и оп ете ти “Форум на Македонските друштва“. После почнаа да се дели секој на ваши и наши, се штампат нови друштва, организации, асоцијации … и на крајот – јас, тате и бате.
Ете денеска седам тука штракам по воа лаптопот (дури не сум го испразнил мозокот), штракам,  наместо да одам да го сменам лагерот па да почне сепарацијата да работе…
Ама пусто Македонски, прво нашето си го гледаме.
И така, “караваните ќе си одат, кучињата ќе си лаат…“ , нашите ќе одат на демонстрации, па вашите ќе одат на демнстрации, политичарите ќе си се ладат со нас и ќе си наплаќаат дневници, ќе ни продаваат топла вода, по болниците ќе се влечат болни за ништо, во приватните болници докторите  ќе “жнеат“ како ќе пу прдне на курот, ќе ни прават споменици и трибини, ќе си возиме по патишта со дупки, ќе се нервират шо некој не ги исчистил од снегот, нема да му текнува дека неговата кола а коче машината а чистење снег, ќе викаме како не иструа со авиони, ќе фрламе пластики у оѓинот, ќе се бориме да остане Македонија, ќе зимаме бугарски пасоши, … и на крајот за сѐ е владата крива.
Ама за среќа владата нема да падне – ВЛАДА НЕМА!