Одморска омраза

Мразам, ги мразам патувањата. Не само заради тоа шо додека се невикниш на перницата, пак ќе се вратиш дома, туку и за тоа шо човек се сретнуе со реалноста. А она сурова.
Еве последеното шетање не однеси во Маурах, Тирол, Австрија. Не дека нешто посебно се заинтересираме за тој регион, едноставно понудата беше “на место“.

Отидоме таму, без големи припреми и предзнања за регионот (дури од каа резервисаме, ми текна дека тоа е планините – езерото е езеро ама на високо!). Нормално патуваш по автопат, а последните 10 – 15 километри по регионален пат кој совладува едно 500 метри висинска разлика.
Стигнаме и се сместиме во прекрасниот хотел со поглед на езерото. Го гледаш езерото и забележуваш само една “рекичка“ од него, а после кога видоме дека и таа река се влива во езерото работата ни стана не јасна… езерото само се полне, нема река шо го “празне езерото. А езерото т.е. нивото на езерото едно 2 -3 метри под трагите од полно кога било.
На шетањето до езерото сретнаме и еден воз со два вагони и парна локомотива кој упорно повеќе од 100 години возе туристи од долината до езерото горе…
Прва вечер на вечера у ресторантот од хотелот. Домаќините салам вечера спремиле – се прејадоме 🙂
И тогаш на ѕидот забележувам фотографија од БРОД во езерото. И тоа од преди 100 години. И пак почнаа мислите, езерото сеа природно ли е или вештачко? и шо правеле со вуукави бродеви (два на фотографијата) уште пред 100 години у ваа “скрка“???
И така за време на нашиот престој сретнуваме супер модерни хотели и ептен стари објекти и сето тоа во хармонија со прекрасната природа.
И разбраме.
Езерото било природно. Ама уште пред 100 и кусур години му ја “запушиле“ реката шо излевала од него и направиле цевка за хидроцентрала која од тогаш до ден денешен работе. Затоа нивото на водата варира и до 5 метри (не морам да кажам дека и покрај тоа сѐ функционира,од пристаништа, до плажи).
Бродовите од пред сто години (тиа не возат веќе, има нови) биле наменти исклучиво за превоз на туристи!!! (лафиме за крајот на 19 век!)
На скоро сите ридчики околу езерото има скијачки писти (сега веќе беше растопен снегот)
И од камењата на истите тие ридови се добива “камено масло“, а во регионот работе единствената дистелерија за добивање на масло од камења во Европа.
Од селата на обалата на езерото потекнува една најпознатите песни на Светот, “Тивка ноќ, света ноќ…“
И уште шо не разбраме….
И при секое ново сознание, го правиш ноа неминовното споредување со нашата сакана Македонија… и тоа те “утепува“. Па шо народ било и е у тоа парче земја наречено Македонија да малку не се заинтересира за сопственото место на кое вегитира? Со генерации ни вбризгуваат некој лажен (не доречен) понос, патриотизам, или како да го кажиш? а човеците не само шо веќе измислиле топла вода, туку измислиле и пареа!!!
Не, не дека виа имат ногу повеќе шо да покажат или дека се ногу попаметни од Македонецот, ама имат една глупа особина да знаат да си го ценат и чуват своето и убаво го презентираат на светот…

Пролет, сонце, топлина …

Ете не огреа сонцето. И сѐ почна да цвета. Па и јас, се размрдав, се развозив и полека пак почнаа да штракат фотокамерите. Да у последно време немав ногу мерак да фотографирам. За убава фотографија требат убави и не оптеретени мисли. А кога природата се разбудува, расцветува дава нова надеж за убави работи.

А во последно време не само фотокамерите, ги разработив и видео камерите. ДА, имам намера да направам еден убав проект со видео и фотографии. Лани поради временските услови не ми успеа, се надевам дека оваа година ќе имам повеќе среќа. А и се спремив подобро, набавив подобра камера. Не е најдобра ама најфалена е! И а вежбам. И како и за сѐ досега пак идам на заклучок дека ако е фалена работа немора да биде добра или најдобра.

Ама чичко американците си ја имат разработено таа продажна стратегија со векови. Не мора да направиш најдобро нешто, треба да направиш НАЈДОБРА реклама па после сите ќе веруват дека е таа така…
И интересно е шо човеците (вклучувајќи ме и мене) уште паѓат на тиа шеми, и тоа во 21 век и у време на интернет и компанијата.

Каа деца у Кавадарци ги доживуваме и соживуваме трките со мотори. Во тоа време не ни беше ни јасно дека тоа се машини шо биле врвот на тогашната технологија. “Осите“ ни беа најомилени и најпосакувани мотори. Тоа ти е.
У тогашно време сѐ се именуваше по најпознатите марки, осите беа сите тркачки мотори наречени по шпанската марка “OSSA“, сите багери се “Либкер“ по најраспространетата марка у тоа време у Југославија LIEBHERR, сѐ шо е теренско возило е Џип, и ако JEEP намлку го има… и така.
Значи ОССА беше поим во тркачкиот циркус во ’70-тите години во Југославија. Ама после почнаа да се упикават јапонците па со добра реклама а пропаднаа ОССА.
Пак ќе се навратам на американците. Они со години, море веќе повеќе од еден Век, си работат систематски на ствварање на сцена, на која они се тиа шо се најдобри. Они си го створија Холивуд и после од таа фабрика ни шират продукти кои го манипулираат нашето мислење. Смешно? Размислите малку.

Ете, јас уште одолевам на нивните реклами, ама не е можно без нив. Та не се само таму, та не работат само они, ги има низ цел Свет и имат насекаде нивни слуги. Ќе се дистанцирам од нив колку може, ама…

Викенд. Го палам моторот (од Ѓ ерманско) производсво и почнувам да ги газам патиштата по Швајцаријата. Уживам во пролетта која почнува да се покажува во сета своја убавина (освен ноа со поленот – тоа не го сакам ногу J ) и поминувам саати во непосредна средба со природата која никој неможе да ја “заштити авторски“! Природата која е за сите нас тука. Природата која ни дава толку убави работи и моменти. И да ние, човекот, не сме толку идиоти ќе ни даде уште повеќе.

Забелешка

 

“Лажат, СИТЕ лажат!“  ќе каже мојта Мајка со повишен глас, не оти дека црка, така гласно зборува! (“каа сите Тасевци“ 😉 )

И така дојде ред и јас да лажам. На 15.10.2017 си реков не коментирам ниту давам искази за било шо у Кавадарци и Македонија – нека се управуат тиа таму како сакат. Денска 15.03.2018, точно пет месеци подоцна, еве пак совидувања, неможе а да не си го забележам ова “бурно“ време.

Да, време на петиции. Најмалку 18 петиции чекат да ги “потпишам“. Не, не дојди никој како “Јеховините сведоци“ на вратта да бара потпис, туку “културно“, “современо“, чукат на моето поштенско санд’че (електронско!), ме “контактират“ на фацебукот и сите останати начини, да потпишиш нешто, нешто шо некој го напишал седнат (како мене) пред компјутерот.

Рушеле. И сега треба јас да потпишам (да стиснам “лике“) да не се руши.
А зошто сега ЈАС треба да се мешам у рушењето? Ме праша ли некој дали да гради???

Падарот?!?!? Дека е “падарот“ да ги избрка и партизаните и фашистите од шумата?

Не масират со некаков си “Охридски оговор“, КАДЕ Е ПОПИСОТ??? основата за тој договор!?!?

“На денешен ден, 14.03.1923 година ( пред 95 години) во Кавадарци е роден Стефан Хаџи Тефов Феткин. Звршил гимназија во Кавадарци и уште сосема млад се вклучил во редовите на напредното движење во Кавадарци. … “  и си умрел 1944.
21година човек.
Борец.
И сега,  да го прашаш него или стотиците такви како него оти оделе, се бореле, гинеле. За да после некои лигавеши и шупелкари ја растурат државата???

Чудни работи се случуваат у државата крстена Поранешна југословенска република Македонија. Ногу од законите не ги знам, ама знам дека има закон са сообраќај кој е ептен ригорозен. Тука се лафе за казни од 100, 200 , 500€, а сообраќајоте е како у џунгла.
Сигурно има за сѐ некој закон, ама дури не дојде некој и да го заебе законот. А тоа често се случува. Па така укажувањето на “незаконитостите“ се случува на социјалните мрежи и на прифатните телевизии (или такво нешто)
И моментално е стварно грозно да “шеташ“по социјалните мрежи.
Толку вулгарност, толку малоумност, толку проститулок… и после дургите не не сакале.

 

И на крајот шо да напишам?

Ќути има и полошо !?!?
или
Поминувачка нека има !?!?

прочкување

(зошто на прочка не се прочкува,  или зошто прочка не се вика прошка???)
долг период без потреба, желба и мерак нешто да се запише. А и сега, не дека нешто паметно ќе напишам ама нека биде забележано. Преди некој месец реку дека нема да пишам за Кавадарци, Македонија и ситуацијата таму. Ама дојде “Прочка“ па во духот на простувањето, ќе напишам некој ред за импресиите од последново ми патување и посета на “родната грутка“.
Примарната цел на патувањето не толку мотивирачка, но сепак со нестрпление чекавме да тргниме.
И слетаме на аеродромот “АЛЕКСАНДАР ВЕЛИКИ“!
си земе кола од аеродромот и го исправиме патот накај дома по автопатот “АЛЕКСАНДАР ВЕЛИКИ“!
И после некое време пристигнуваме до Кавадарци, првите светилки веќе почнаа да се гледаат преку маглата, те опфаќа некоја топлина, наближуваме до првите куќи, и тогаш осеќаш мирис, и тогаш сфаќаш дека тоа не е магла туку смог!
Како беше ноа ФЕ-НИ не труе! ами нели сега ФЕ-НИ не работе?
(ЈАС уште стоам зад тоа дека ФЕ-НИ и сите негови траги треба да се уништат, поништат и протераат од Македонија!)
Вака гледано, по концентрацијата на чад, би ни завидело секое српско село кое трдицинално произведува “димљене кобасице“ и слично. Само проблемот е шо тиа смогот не само шо “мириса“ туку и штипе! штипе на очите. После си мислиш КОЈ ни го праве воа? Првиот одговор беше одма “даден“, од една VW jetta diesel од едно … 1982 година, и така затемнетиот пат го камуфлира со еден квалитетен црн дим. После некој ден дојди и следниот одговор, кога ќе видиш како у ќумбињата се сѐ горе, а најмераклииски е каа ќе ставиш иверица – знаиш како горе! А за ќубриштата шо ги окупираат сите површини каде не фаќа појак ветер да и не лафиме. И ќе се запрашаш наа филозовската “шо народ е воа“???

На времето, каа бе ја уште мал, кога тато и мама го разработуеа лозјето, кога верските обреди беа само у црквите и по домовоте дозволени, кога Тито и партијата го диктираа живеењето – “беше сѐ поубаво“!!! Дали било стварно така, незнам. Ама гледано преку детските (мои) очи, стварно беше сѐ поубаво и како шо треба. Израснат по таа логика и у тоа време, кога сѐ ми беше убаво, тешко ми е да ги сфатам ногу работини од денешницава, а уште потешко да ги разберам.

Св. Трипун, или Св. Трифун сега, ми беше познат по тоа шо СЕКОЈ одеше на СВОЕТО лозје, ќе а закопаше паричката од Бадник, ќе однесеше пченица и вино, ќе закроеше – и толку.
А сега и една убава традиција (фамилијарна) со “Дизнилендирање“ поминуе у “профитабилна“ направија. Попови, политичари, дипломати, и ред други лигавеши се презентираат пред лозарите и им обеќаат розова иднина само пради заради шо они ги подржувале и дека гледат иднина баш у лозарите/винарите… И ОП, од каа ќе се изнакезат пред народот – на софра! Исто како Титовите пионери и сопартиици на времето, (од некои традиции не се одкажуваме па макар да се и од друга вера!)
АРНО, ПОМИНУВАЧКА НЕКА ИМА!
Сега, да не си ја грешам душата, не дека и јас со моите другари, роднини и ближни човеци не јадеме и пиеме тие денови, наспроти – ептен активни дружби беа тие неколку денови у Кавадарцито и у Македонијата. Само шо со нас немаше поп и камери да не сликат и снимат.
Да бе! Сега се преверувам и преслушувам – нема ни едно слико од дружбите, поседенките… абе ништо. А толку убаво ми беше! Ама па да, и тоа, дружбите, мислам дека се измислени за дружба и муабети помеѓу убави човеци, не да се презентираш по интернетот (за весници, не праам муабет, ниту попови ниту политичари сме…)

И така после десетина дена, автомобилчето и пак по автопатот “АЛЕКСАНДАР ВЕЛИКИ“ правец на аеродромот “АЛЕКСАНДАР ВЕЛИКИ“, кои и ако уште така напишани веќе ги прекрстиле… за подобро утре на МАКЕДОНСКИОТ народ!?!?!?

Да, кога ќе ни “ВЛЕЗАТ“ (да не речам коа ќе ни ги набијат) НАТО и ЕУ СЀ ќе биде поарно – радуј се коњу на зелена трава!!!

31 ден

“ѓаволот е влезен у него“, е тоа коа ќе го доживее човек ќе виде дека има стварно такво нешто.
Од ништо работта “станува“ катастрофа. Излез не гледаш. Докторите викат мисли позитивно.
Викат и да човек ги пише убавите и ги пише лошите мисли. Проблем е шо од тиа убавите мисли ептен малку имаш у вакви моменти.
А од тиа другите, лошите и за извоз!

Еве напишав некој збор за почеток, може ќе имам мотивација да напишам уште повеќе, некогаш …

Ќе ги фаниме на кондиција!!!

Картата на работата ја завртиме, пола месец веќе сме го изштемплале.
И пак некој ветер од орканска брзина ги тресе капаците на џамовите од канцеларијата. Денеска, дефинитивно, не се работе надвор.
picasa, да средиме фотографиите малку.
И тука гледам колку убаво ми почнала годината 🙁

76 фотографии (од кои 53 се од огнометот на 01.01.), да, за да фотографирам треба да ми се уклуче меракот. Ама моментално до ништо не ми е.
Годината почна како шо заврши наа другата. Болката у увото која ја препишав на авионот, наместо да се намалува, од ден у ден се повеќе ме маче. И после неколку посети по екимите мора да продолжам со наа оптимистичката, ќути, ќе биде поарно…

И така времето си врве, а мене не ми ни до сликање, ни до навивање, ни до кудење. До душа за фотографирање не е ни ногу погодено времето, или човек треба да оде на места над маглата, ама нешто не ми се шета.
Да навивам за МАКЕДОНИЈА, незнам зошто?!!? Уште у четврто оделение не ми беше јасно како некој (и ЗОШТО???) навива за Ѕвезда, Партизан, Хајдук, па и за Вардар или Тиквеш !?!?!? И до ден денешен не ми е јасно како некои човеци се “палат“ на успесите или неуспесите на други човеци. Шо имам јас од некој си Роџер Федерер ако победе? (добро, до пред некој месец дури беше жител у истиот кантон како ние, можеби он ќе платеше повеќе данок па ни ќе платиме “5 франака“ помалку…)
Моментално владее еуфоријата со ракометарната репрезентација на Поранешната Југословенска Република Македонија. Победиле (некако) два натпревари. И сега се они наши амбасадори, херои, суперменови… се до утре дури ѓерманците не не тратат во реалноста. Ете и да победат. И да бидат прваци, у тоа шо го играат. Шо имам јас??? Сум суров? Сум глуп? Не а разбирам работата? Или сум само реалист? Да, ќе се лафе за Македонија, ќе се лафе за Поранешната Југословенска Република Македонија. Арно.
За таа Поранешната Југословенска Република Македонија, која сака да биде Македонија ама ни самата не знае како и зошто. Пред некоја година, пак таму, во некоја жупанија во Република Хрватска, играеа со таа топка! Таканаречената “Македонска фаланга“ го распосла знамето црвено, со жолтото шеснаетзрачно сонце, сонцето од Кутлеш и сите беме горди и поносни (кој повеќе кој помалку) шо ете кажуваме кој сме и шо сме. А сега вентилаторот! Си легнаме на брашното… Утре и Поранешната Југословенска Република Македонија ќе а прекрстат у Горна или таква некаква Македонија ќе си изнапишиме статуси по фацебукот и сл. и после некоја година дали горна, северна или било каква ама баш преку долниот ќе ни биде како ќе не крстат…
А и да ги кудиш и пцуиш, шо од тоа? Кој мене ме прашува шо сакам и шо мислам. А и кого прашале? Кој кого прашал дали сака у НАТО или у ЕУ???
Ама со тоа ногу убаво се фарбат и шарените – ако влезиме у ЕУ и во НАТО тогаш ќе а управиме сета во Поранешната Југословенска Република Македонија.
Голем е стравот мој, ако ако влезиме у ЕУ и во НАТО дека здраво ќе ни влезе!!!
Ама ајде, ќути, ќе биде поарно…
Белки ќе помине ваа болката у увото (или барем ќе разберам шо е) и белки ќе сванам некои работи од виа денешен шарен свет.

Ристос се роди … !

Ете, ги пребродиме и тие празници. Ги истераме и по посланиета од Стариот и од Новиот завет, а најповеќе по “Посланието на Фацебук“. Кој како се снашол и знаел ги одбележи овие денови на душевен мир, достоинствено забележано на фацебук, месинџер “& co“.
Поповите викат не палите оѓини за Коледица, Божиќ, градоначелниците “благословуваат“, а “верниците“ се приморани да најдат некоја средина помеѓу сите вие “светци“ и будното око на социјалните мрежи!
Да денеска и ја бе у црквата. А таму, илјадо и кусур верници, шо ете денеска и они сакале да ја посетат црквата. Прекрасна е таа гледка. Толку Македонци на толку малку место. Ама тука исто како и секаде каде има маса на човеци владее анархијата или поточно речено локалното верско воспитување. Како што у Швајцаријата “од Кантон до Кантон е различно“, така и у Македонијата од село до село е различно верското учење и обичаите.
Абе чичко попови, до сега не успеате да не научите како е редот, ама ајде еднаш и ви договорите се како треба, напишите едно упатство и да почниме од негде.

2018

Мили мои роднини, приатели, познаници и посетители на оваа страница,

Ви посакувам многу здравје во Новата 2018-та година.

Сето друго, радост, среќа, пари, успеси и ред други работи шо се посакуваат во овие денови и моменти, неможам да ви пружам.
Џабе е јас да кажам. СЕТО тоа е во ваше раце. Потрудете се, ставете си цел и засукај те си ги ракавите!

И оваа година како сите до сега не чекаат предизвици, проблеми, обврски…
ама наше е дали од сето тоа ќе испадниме по среќни и по поносни или уште ќе а тепаме наа “традиционалната“:
“Ќути, има и полошо…“

01.01. понеделник…

Испратиме уште една бројка шо се вика година. И за крајот на годината си дозволиме мала прошетка до братскиот и пријателски народ од Балеарскиот остров Мајорка. Одморот планиран како никогаш до сега, резервирано уште со месеци унапред и испланирано подобро од било кога до сега. Тикви.  Рачунот го направиме без еволутивниот момент “банкнотирање на авиопревозници“.  Од моментот каа резервираме одморче, до моментот додека тргниме неколку авиопревозници останаа без крилца…
Па така планираниот одмор испадна авантура. Прво со автомобил до Ѓерманијата, од каде леташе уште не пропадната фирма, па на враќање пак преку таму. Значи припремите, беа продлабочени со собирање на сите документи (карти, резервации, информации) и во електронска форма ставени на “мобиљката“ за да бидат при рака. Активирање на роминиг, програмчиња за преведување на шпанскиот јазик, оФлине патни карти, и ред други работи…
За да на крајот после два саати возење приметам дека – “интелегнтниот“ телефон останал дома – ич не интелегнтно!!!
Ништо. И така си слетаме на аеродромот “Son Sant Joan“, без адреса и име или место на хотелот. За среќа како “резерва“ си ја зедов и навигацијата со карти од пред едно 7-8 години… По сеќавање (гледаме по интернетот каде е хотелот) го одбраме местото каде е хотелот и во автомобилот па на другиот крај од островот. Местото го најдоме, хотелот исто така само шо на вратата од хотелот пишеше: “НЕ РАБОТЕ“ (на шпански 😉  )
За среќа пишеше и у кој хотел да се јавиме за информации. И така, после малку нервози и стресови почна долго очекуваниот одмор…
Мајорка како Мајорка, солидна летна дестинација за одмори од врстата лежи на плажата, бањкај се у моорто и јади колку сакаш! А во “зимо“ прекрасно место за прошетки, по старите градчиња, по излетничките места, и за густирање на разноврсната локална кујна.

Па така уште првиот ден почнаме да ги шетаме и одкриваме селата по островот. Од првиот ден ни остана врежан ветерот кој дуваше квалитетно и едносмерните улички во старите градчиња и села…
Возејќи по старите, тесни но сепак убави и чисти патишта и патчиња приметиме дека никој никаде не се брза, не слушнаме да свирне или недај боже ни “покаже“ како треба да се возе. Значи толку пријатен и стрплив народ до сега не сме сретнале…
Келнери у хотелот кои не работат за бакшиш трчеа и му угодуваа на секој гостин цело време насмеани и спремни да претумачат шо бараш од нив!
Е од тиа вид на створења треба да увезиме у Македонијата!!!
Така шеташ по островот гледаш како работат и шо, и со секој момент се руши ноа со години граденото, дека Македонија има нешто “специјално“  🙁

Ќе видиш и ќе утврдиш дека други човеци на друго место, работат, стварат, и ЧУВААТ нешто што не го продават како “специјално“ ама се горди шо го имат тоа “НОРМАЛНО“ – ама нивно.