прочкување

(зошто на прочка не се прочкува,  или зошто прочка не се вика прошка???)
долг период без потреба, желба и мерак нешто да се запише. А и сега, не дека нешто паметно ќе напишам ама нека биде забележано. Преди некој месец реку дека нема да пишам за Кавадарци, Македонија и ситуацијата таму. Ама дојде “Прочка“ па во духот на простувањето, ќе напишам некој ред за импресиите од последново ми патување и посета на “родната грутка“.
Примарната цел на патувањето не толку мотивирачка, но сепак со нестрпление чекавме да тргниме.
И слетаме на аеродромот “АЛЕКСАНДАР ВЕЛИКИ“!
си земе кола од аеродромот и го исправиме патот накај дома по автопатот “АЛЕКСАНДАР ВЕЛИКИ“!
И после некое време пристигнуваме до Кавадарци, првите светилки веќе почнаа да се гледаат преку маглата, те опфаќа некоја топлина, наближуваме до првите куќи, и тогаш осеќаш мирис, и тогаш сфаќаш дека тоа не е магла туку смог!
Како беше ноа ФЕ-НИ не труе! ами нели сега ФЕ-НИ не работе?
(ЈАС уште стоам зад тоа дека ФЕ-НИ и сите негови траги треба да се уништат, поништат и протераат од Македонија!)
Вака гледано, по концентрацијата на чад, би ни завидело секое српско село кое трдицинално произведува “димљене кобасице“ и слично. Само проблемот е шо тиа смогот не само шо “мириса“ туку и штипе! штипе на очите. После си мислиш КОЈ ни го праве воа? Првиот одговор беше одма “даден“, од една VW jetta diesel од едно … 1982 година, и така затемнетиот пат го камуфлира со еден квалитетен црн дим. После некој ден дојди и следниот одговор, кога ќе видиш како у ќумбињата се сѐ горе, а најмераклииски е каа ќе ставиш иверица – знаиш како горе! А за ќубриштата шо ги окупираат сите површини каде не фаќа појак ветер да и не лафиме. И ќе се запрашаш наа филозовската “шо народ е воа“???

На времето, каа бе ја уште мал, кога тато и мама го разработуеа лозјето, кога верските обреди беа само у црквите и по домовоте дозволени, кога Тито и партијата го диктираа живеењето – “беше сѐ поубаво“!!! Дали било стварно така, незнам. Ама гледано преку детските (мои) очи, стварно беше сѐ поубаво и како шо треба. Израснат по таа логика и у тоа време, кога сѐ ми беше убаво, тешко ми е да ги сфатам ногу работини од денешницава, а уште потешко да ги разберам.

Св. Трипун, или Св. Трифун сега, ми беше познат по тоа шо СЕКОЈ одеше на СВОЕТО лозје, ќе а закопаше паричката од Бадник, ќе однесеше пченица и вино, ќе закроеше – и толку.
А сега и една убава традиција (фамилијарна) со “Дизнилендирање“ поминуе у “профитабилна“ направија. Попови, политичари, дипломати, и ред други лигавеши се презентираат пред лозарите и им обеќаат розова иднина само пради заради шо они ги подржувале и дека гледат иднина баш у лозарите/винарите… И ОП, од каа ќе се изнакезат пред народот – на софра! Исто како Титовите пионери и сопартиици на времето, (од некои традиции не се одкажуваме па макар да се и од друга вера!)
АРНО, ПОМИНУВАЧКА НЕКА ИМА!
Сега, да не си ја грешам душата, не дека и јас со моите другари, роднини и ближни човеци не јадеме и пиеме тие денови, наспроти – ептен активни дружби беа тие неколку денови у Кавадарцито и у Македонијата. Само шо со нас немаше поп и камери да не сликат и снимат.
Да бе! Сега се преверувам и преслушувам – нема ни едно слико од дружбите, поседенките… абе ништо. А толку убаво ми беше! Ама па да, и тоа, дружбите, мислам дека се измислени за дружба и муабети помеѓу убави човеци, не да се презентираш по интернетот (за весници, не праам муабет, ниту попови ниту политичари сме…)

И така после десетина дена, автомобилчето и пак по автопатот “АЛЕКСАНДАР ВЕЛИКИ“ правец на аеродромот “АЛЕКСАНДАР ВЕЛИКИ“, кои и ако уште така напишани веќе ги прекрстиле… за подобро утре на МАКЕДОНСКИОТ народ!?!?!?

Да, кога ќе ни “ВЛЕЗАТ“ (да не речам коа ќе ни ги набијат) НАТО и ЕУ СЀ ќе биде поарно – радуј се коњу на зелена трава!!!

31 ден

“ѓаволот е влезен у него“, е тоа коа ќе го доживее човек ќе виде дека има стварно такво нешто.
Од ништо работта “станува“ катастрофа. Излез не гледаш. Докторите викат мисли позитивно.
Викат и да човек ги пише убавите и ги пише лошите мисли. Проблем е шо од тиа убавите мисли ептен малку имаш у вакви моменти.
А од тиа другите, лошите и за извоз!

Еве напишав некој збор за почеток, може ќе имам мотивација да напишам уште повеќе, некогаш …

Ќе ги фаниме на кондиција!!!

Картата на работата ја завртиме, пола месец веќе сме го изштемплале.
И пак некој ветер од орканска брзина ги тресе капаците на џамовите од канцеларијата. Денеска, дефинитивно, не се работе надвор.
picasa, да средиме фотографиите малку.
И тука гледам колку убаво ми почнала годината 🙁

76 фотографии (од кои 53 се од огнометот на 01.01.), да, за да фотографирам треба да ми се уклуче меракот. Ама моментално до ништо не ми е.
Годината почна како шо заврши наа другата. Болката у увото која ја препишав на авионот, наместо да се намалува, од ден у ден се повеќе ме маче. И после неколку посети по екимите мора да продолжам со наа оптимистичката, ќути, ќе биде поарно…

И така времето си врве, а мене не ми ни до сликање, ни до навивање, ни до кудење. До душа за фотографирање не е ни ногу погодено времето, или човек треба да оде на места над маглата, ама нешто не ми се шета.
Да навивам за МАКЕДОНИЈА, незнам зошто?!!? Уште у четврто оделение не ми беше јасно како некој (и ЗОШТО???) навива за Ѕвезда, Партизан, Хајдук, па и за Вардар или Тиквеш !?!?!? И до ден денешен не ми е јасно како некои човеци се “палат“ на успесите или неуспесите на други човеци. Шо имам јас од некој си Роџер Федерер ако победе? (добро, до пред некој месец дури беше жител у истиот кантон како ние, можеби он ќе платеше повеќе данок па ни ќе платиме “5 франака“ помалку…)
Моментално владее еуфоријата со ракометарната репрезентација на Поранешната Југословенска Република Македонија. Победиле (некако) два натпревари. И сега се они наши амбасадори, херои, суперменови… се до утре дури ѓерманците не не тратат во реалноста. Ете и да победат. И да бидат прваци, у тоа шо го играат. Шо имам јас??? Сум суров? Сум глуп? Не а разбирам работата? Или сум само реалист? Да, ќе се лафе за Македонија, ќе се лафе за Поранешната Југословенска Република Македонија. Арно.
За таа Поранешната Југословенска Република Македонија, која сака да биде Македонија ама ни самата не знае како и зошто. Пред некоја година, пак таму, во некоја жупанија во Република Хрватска, играеа со таа топка! Таканаречената “Македонска фаланга“ го распосла знамето црвено, со жолтото шеснаетзрачно сонце, сонцето од Кутлеш и сите беме горди и поносни (кој повеќе кој помалку) шо ете кажуваме кој сме и шо сме. А сега вентилаторот! Си легнаме на брашното… Утре и Поранешната Југословенска Република Македонија ќе а прекрстат у Горна или таква некаква Македонија ќе си изнапишиме статуси по фацебукот и сл. и после некоја година дали горна, северна или било каква ама баш преку долниот ќе ни биде како ќе не крстат…
А и да ги кудиш и пцуиш, шо од тоа? Кој мене ме прашува шо сакам и шо мислам. А и кого прашале? Кој кого прашал дали сака у НАТО или у ЕУ???
Ама со тоа ногу убаво се фарбат и шарените – ако влезиме у ЕУ и во НАТО тогаш ќе а управиме сета во Поранешната Југословенска Република Македонија.
Голем е стравот мој, ако ако влезиме у ЕУ и во НАТО дека здраво ќе ни влезе!!!
Ама ајде, ќути, ќе биде поарно…
Белки ќе помине ваа болката у увото (или барем ќе разберам шо е) и белки ќе сванам некои работи од виа денешен шарен свет.

Ристос се роди … !

Ете, ги пребродиме и тие празници. Ги истераме и по посланиета од Стариот и од Новиот завет, а најповеќе по “Посланието на Фацебук“. Кој како се снашол и знаел ги одбележи овие денови на душевен мир, достоинствено забележано на фацебук, месинџер “& co“.
Поповите викат не палите оѓини за Коледица, Божиќ, градоначелниците “благословуваат“, а “верниците“ се приморани да најдат некоја средина помеѓу сите вие “светци“ и будното око на социјалните мрежи!
Да денеска и ја бе у црквата. А таму, илјадо и кусур верници, шо ете денеска и они сакале да ја посетат црквата. Прекрасна е таа гледка. Толку Македонци на толку малку место. Ама тука исто како и секаде каде има маса на човеци владее анархијата или поточно речено локалното верско воспитување. Како што у Швајцаријата “од Кантон до Кантон е различно“, така и у Македонијата од село до село е различно верското учење и обичаите.
Абе чичко попови, до сега не успеате да не научите како е редот, ама ајде еднаш и ви договорите се како треба, напишите едно упатство и да почниме од негде.

2018

Мили мои роднини, приатели, познаници и посетители на оваа страница,

Ви посакувам многу здравје во Новата 2018-та година.

Сето друго, радост, среќа, пари, успеси и ред други работи шо се посакуваат во овие денови и моменти, неможам да ви пружам.
Џабе е јас да кажам. СЕТО тоа е во ваше раце. Потрудете се, ставете си цел и засукај те си ги ракавите!

И оваа година како сите до сега не чекаат предизвици, проблеми, обврски…
ама наше е дали од сето тоа ќе испадниме по среќни и по поносни или уште ќе а тепаме наа “традиционалната“:
“Ќути, има и полошо…“

01.01. понеделник…

Испратиме уште една бројка шо се вика година. И за крајот на годината си дозволиме мала прошетка до братскиот и пријателски народ од Балеарскиот остров Мајорка. Одморот планиран како никогаш до сега, резервирано уште со месеци унапред и испланирано подобро од било кога до сега. Тикви.  Рачунот го направиме без еволутивниот момент “банкнотирање на авиопревозници“.  Од моментот каа резервираме одморче, до моментот додека тргниме неколку авиопревозници останаа без крилца…
Па така планираниот одмор испадна авантура. Прво со автомобил до Ѓерманијата, од каде леташе уште не пропадната фирма, па на враќање пак преку таму. Значи припремите, беа продлабочени со собирање на сите документи (карти, резервации, информации) и во електронска форма ставени на “мобиљката“ за да бидат при рака. Активирање на роминиг, програмчиња за преведување на шпанскиот јазик, оФлине патни карти, и ред други работи…
За да на крајот после два саати возење приметам дека – “интелегнтниот“ телефон останал дома – ич не интелегнтно!!!
Ништо. И така си слетаме на аеродромот “Son Sant Joan“, без адреса и име или место на хотелот. За среќа како “резерва“ си ја зедов и навигацијата со карти од пред едно 7-8 години… По сеќавање (гледаме по интернетот каде е хотелот) го одбраме местото каде е хотелот и во автомобилот па на другиот крај од островот. Местото го најдоме, хотелот исто така само шо на вратата од хотелот пишеше: “НЕ РАБОТЕ“ (на шпански 😉  )
За среќа пишеше и у кој хотел да се јавиме за информации. И така, после малку нервози и стресови почна долго очекуваниот одмор…
Мајорка како Мајорка, солидна летна дестинација за одмори од врстата лежи на плажата, бањкај се у моорто и јади колку сакаш! А во “зимо“ прекрасно место за прошетки, по старите градчиња, по излетничките места, и за густирање на разноврсната локална кујна.

Па така уште првиот ден почнаме да ги шетаме и одкриваме селата по островот. Од првиот ден ни остана врежан ветерот кој дуваше квалитетно и едносмерните улички во старите градчиња и села…
Возејќи по старите, тесни но сепак убави и чисти патишта и патчиња приметиме дека никој никаде не се брза, не слушнаме да свирне или недај боже ни “покаже“ како треба да се возе. Значи толку пријатен и стрплив народ до сега не сме сретнале…
Келнери у хотелот кои не работат за бакшиш трчеа и му угодуваа на секој гостин цело време насмеани и спремни да претумачат шо бараш од нив!
Е од тиа вид на створења треба да увезиме у Македонијата!!!
Така шеташ по островот гледаш како работат и шо, и со секој момент се руши ноа со години граденото, дека Македонија има нешто “специјално“  🙁

Ќе видиш и ќе утврдиш дека други човеци на друго место, работат, стварат, и ЧУВААТ нешто што не го продават како “специјално“ ама се горди шо го имат тоа “НОРМАЛНО“ – ама нивно.

Брисачи

Брисачите од колата у пазамарката, боневи за бензин, пар-непар денови за возење, ремонт на 100 000 км, …
Има такви работи кои никако да ги забораве виа мозок кој полека заборава и шо било летоска.
На времето сите работи ги разбираме од “Нова Македонија“ радиото, телевизијата (по едно за секоја република) и од мазните весници шо идеа на трафиката (“Ауто магазин“ и “САМ свој мајстор“). И секако најверодостојните информации, поуки и совети – од чаршијата.
А денеска, денеска за сѐ шо ти треба “www“!!! А таму, исто каа на чаршијата, од мајстори до драпаџии, од романтичари до забегани. Секаде човек треба да си “отворе очите“.

Пред некој ден, на една од којзна колкуте стотици телевизии, кажаа дека брисачите на колите (кои веќе не ги носиме по пазамарките, оти сеа палтињата имат џепови само за мобиљки – интелегнтни телефони!!!) они неморале да се мењат каа не бришат убаво. Доволно било да ги исчистиш убаво, да ги стругниш со гланцпапир и да ги “подмачкаш“ со силикон!!! ТРИ ДЕНА ГИ ПЦУАМ, мамицаму да а …
Ама јас сум си крив, арно си знам дека силиконот само за други работи го бива. Јас сум ногу добродушен, верувам на сите. Дури и на ниа шо одкриле дека на Нов Зеланд пред 59’000’000 години живееле пингвини големи колку човек!
БРЕ! Како израчунате 59’000’000??? оти ние 60 или 55 милиони? Ама се гледа дека научниците се од америката, таму цените се секогаш ххх9.99!
Па така после повеќедневно нервирање и незнам колку проби со сите течности шо растварат нешто, колку толку пак може да си ја возам колата без да ги пцуам виа од телевизијата.
А шо да кажам, јас мислам дека виа шо прават брисачи знаат шо кола ќе купам па само мене да ме заебават, БАШ таа големина е дупло поскапа од “нормалните“! А и тоа брисачи ли се, ѓоа црева, сај се виткат, шкрипат, тропат, ама да избришат нешто?!?! ЈОК! Не да ги носиш у пазамарката, и 100 денари да им врзиш не ги зима никој! Порано тоа беа брисачи, една големина за Фиќо, една за 101 и една за сите други ПеЗетки, Лади, Фиати… и бришење, крмнак од 378 кила да се залепе на шофершајбната ќе го изгребе у два пати. А сега, еден комарец да се залепе на шофершајбната со саати сај ќе го размачкува по џамот…  мислиш  брисачите ги прават ниа друштвата за заштита на комарци и дуги штетни и корисни инсекти.
Ништо, “поминувачка нека има“. Сега зомото ќе го претераме со тиа брисачи шо ги имаме, нека ја гребат солта, а на пролет ќе си купам пак (со надежд) најубави брисачи за да три недели после тоа пак почнам да ги пцуам тиа шо продават срање. А не е дека не сум напишал на тиа “признати и прочуени“ фирми дека прават сѐ повеќе и повеќе само шкарт! Мислиш ги интересира нив моето мислење?!?!? Они па си штанцат продукти у Кина, си наплаќаат по европски и шефовите си живеат светски!

И така иде крајот на ваа година со број 2017. Година за заборавање. Ама година која ќе а памтиме. Една од ниа не ногу убавите. Затоа и се радуваме на најновата уште не дојдена. Си обеќаме дека у НОВАТА ќе бидиме попаметни и ќе го користиме времето поинтензивно. И ќе се молиме на чичко Господ да биде со нас и со нашите мили.

за Македонцките работи

Преди ногу години, коа бе по активен по тиа Македонските друштва и организации, како членови на ЗМД работеме на исти интереси и со човеците од МДД Македонија, Ешалан. Тоа е дури наму ки шо француски лафат. Тоа друштво, МДД Македонија во Ешалан и НАШЕТО МД Св. Кирил и Методиј во Баар, беа најактивни и со најбројно членство. Се правеа проекти и манифестации на швајцарско ниво да секоја друга странска заедница у Швајцаријата можеше само да ни завидува.
И после … дојде “политиката“ од Македонија и до нашите иселеници во Швајцарија, ни а удрија ќифијата и толку. Се исподелиме на “наши“, “ваши“, “нивни“ … па од тогаш неколку друштва со илјада членови, се направија илјадници друштва со по неколку членови 🙁
Од сето тоа, мене ми останаа пријателства до ден денешен. Од тиа сите друштва остана само уште МДД Македонија во Ешалан кое стварно ја турка работата по Статутот од кога е формирано – вистинска интеграција на Македонците во Швајцарија и представување на Македонија пред Швајцарската јавност.
Па поканата од страна на МДД Македонија во Ешалан да на нивната традиционална “Новогодишна вечера“ изложам неколку фотографии со Македонски мотиви со задоволство ја прифатив.
“На невидено!“, тоа е зафркнато. Ама каа се оде кај приатели, неможе лошо да испадне! Така и изложбата кај МДД Македонија во Ешалан. Тргнаме да поставиме изложба на фотографии без да знаиме каде, како, колку, шо …?
Ама каа те покануваат приатели и кога ќе те пречекат каа приател, мора убаво да испадне. И испадна
Во прекрасен амбиент, скалапиме една мала презентација на задоволство на сите.

А таму – МИЛИНА! Познати човеци, срдечен дочек, пријатна атмосфера… за јадење човек да не расправа! Членовите на друштвото (во поголем број жените 😉 ) спремиле трпеза на задоволство на сите.
За разлика од тука во германското говорно подрачие на Швајцарија-поготово кај нас во кантонот кој е основач на Швајцарија, на “Новогодишната вечера“ која ја организира МДД Македонија во Ешалан голем број може да се рече и половина од гостите беа швајцарци. Представници на локалните власти, од неколку општини во регионот, приатели на Македонците и швајцарци кои ги ценат овие нивни сограѓани.
(во централна Швајцарија за вакво нешто може само да сонуваме)
Но тоа не е туку-така дојдено. Тоа е резултат на опстојната работа на МДД Македонија во Ешалан.
Исто така тие, швајцарците, својот респект и приателство спрема Македонскиот народ го искажаја со нивните настапи, два машки хорови, со тоа што и двата хора во своите репертуари имаат по неколку Македонски песни.
Убаво е да гледаш како полека човеците се интегрираат, прилагодуваат, напреедуваат. Полека ги прифаќаме убавите работи.
Едноставно да уживаш кога си кај МДД Македонија во Ешалан.

Недела, втора изложба овој викенд.
Веќе познат терен и познати вкусови, а на сето одозгора и “едноставна инфраструктура“ – па крфиите и за пола саат и тука накитени!

Како и секоја година, така и оваа, »Организацијата на жените од Македонија во Швајцарија – ОЖМ-Ш« во декември органиираше “Божиќна трпеза“. И ако уште на почетокот на месец декември, во вистински “празнична“ и приателска атмосфера.
Салата како и секогаш до сега исполнета до последното место. Зошто секој што бил еднаш на оваа, веќе традиционална, манифестација знае дека ќе помине прекрасен ден во друштво на приатели.
Како и секогаш до сега, за кулинарскиот празник се погрижија самите членки на »ОЖМ-Ш«, како и секој од присутните гости. Трпезата полна, богата и разноврсна, празник за очите и вкусовите…
Но членовите на »ОЖМ-Ш« се погрижија не само за гурманското уживање, тука беше и “матичната“ музичка група »МЕРАКЛИИ« кои се погрижија за весело расположение.
А “изненадувањето“ на денот беше балетската група која за момент (ма неколку моменти) ја остави публиката без здив и глас.
Ќе биде излишно да пишуваме дека сето беше безпрекорно организирано и дека стварно е милина да се биде гостин на овој настан… благодариме и до следната година.

После овој викенд останува прашањето, дали ова ќе бидат последните изложби од овој вид?!?!

А шо Македонец ќе бидам јас, ако не напишам нешто негативно???
И на двете места свиреа музичката група »МЕРАКЛИИ«, дечките се СУПЕР, си го знаат занаетот! Ама мора ли да забегуват накај кафанска музика??? На музичари како нив, добри, не им требаат појачала, ама млади се, може ќе приметат, а не би сакал да “забегат.
И уште малку па може ќе го надминиме и ноа да стоиме зад работите шо ги правиме. Човекот шо ми го скрши штафелајот: ништо немаше да изгубиш ако кажеше, “извини ја бе“, а вака секојпат каа ќе ти се издише гумата на колата ќе мислиш на мене!!! 🙂

фотографии, видеа »»» makedonium.ch

МАКЕДОНЕЦ

колку гордо звучи овој збор! Колку понос носи со себе!
Сѐ додка не ја осетиш “традицијата“ 🙂
Роден у Кавадарци, срцето на Македонија (или барем местото кое се грижи за кардиолшкиот систем на Македонијата, макар да е тоа само за разредување на крвта со алкохол – читај ракија) и ако у времето на “најсилниот“ кумунизам, црквата не ми беше далечна. Црквата ни беше стварно блиску и освен играењето околу црква, често т.е. секој верски празник влеваме у неа. Главен водич ни беше баба Зора, Господ да а просте. Жена донесена од село у град и приморана да живее у стан. Жена, мајка на 5 деца, која со дедо Боге морале да го отстапат целиот имот на “Колективот“ за доброто на “братството и единството“. Носител на медал “Заслуги за народ од 1941“. Не комунист, верник. Верник на Македонската ПРВОСЛАВНА црква. Не е грешка напишано, она така а викаше, првославна црква.
У школото учителката Лилјана (наша комшика, и рода) ме научи дека човекот е постанат од мајмун – еволуција де. Покасно, кога почна мозокот да работе смостално и да размислува за “Светот и Господ“, а не само на газози и д’га магарица, си стоврив некој став спрема црквата кој до ден денеска го имам, можеби Господ стварно не постое, ама црквата, таа Македонската првославна или православна, е главен кривец шо Македонскиот Народ опстанал и покрај тоа што со векови бил окупиран и е обиколен од неприатели.
Тоа се пренесува и тука, во “туѓината пуста да остане“, во Швајцарија. Со години не зближува и не здружива, Македонците, верници на прво(право)славието.
Па така и вчера, 19 ноември од лето Господово 2017то.  Ден само за у црква, со причина и повод. Причина дека е недела и дека неделата е ден за у црква, повод покрај чиноначалствувањето на неговото Високоправосвештенство Метрополитот Европски г. Пимен и најавената промоција на книгата »Патувајќи«, од истиот владика. Литургијата на ниво, како шо личе каа владика е у црквата. Верници завиден број. Обеќа убав ден …
Заврши таа.
Промоција.
И сега, сега почнува “Македонската традиција“.
Се дознава дека дека книги нема. Муабети, чекање, кога нема книга ќе има ли промоција??? Чекаме, се дружиме, и оп гледам друга книга.
Па така си купувам »МПЦО СВЕТИ НАУМ ОХРИДСКИ ТРИНГЕН ШВАЈЦАРИЈА (1992 – 2017)« од Ацо Гиревски, издадена по повод 25 години од црквата во Шввајцарија и едно верско календарче за 2018та (со печатна грешка уште на третата страна).

Добро е.
Ќе има промоција и без книга.
Во помошните простории при Македонската првославна црква »Св. Наум Охридски« се собравме убав број на заинтересирани и неговото Високоправосвештенство Метрополитот Европски г. Пимен почна со презентација на книгата. Убаво ни раскажа како и зошто настанала книгата. Како земените примероци ги потрошил патувајќи наваму.  За прашања, не дојде ред. Владиката замина да направи едно крстување и вети дека кога ќе заврши ќе се врати и ќе продолжиме со прашањата.
Така и бидна.
Се врати во просторијата во која присутните чекајќи веќе ги искажаа своите “концепти“ за прашања и кои веќе беа “спремни за дискусија“.
Па така од прашањата за книгата остана само: дали владиката како свештенско и јавно лице смее да биде толку присутен на медиумите и социјалните мрежи…
После тоа муабетот забаега во правец на политика, филозофија и морал!
Како и во безброј досегашни средби и состаноци со Македонци “традиционално“ секој лафе шо мисле и секој слуша шо мисле.
Џабе некој зборува и објаснува нешто кога секој веќе си има створено филм и нови кадрови не прифаќа…
Па така од една фина промоција, помина на пазарџииски муабет.
Заврши и таа.
Неговото Високоправосвештенство Метрополитот Европски г. Пимен и членовите на црковниот одбор се повлекоа и продолжија со состанок за решавање на нивните недоразбирања…
А ние си заминавме по дома.
Стигам дома, се растоварам. Уклучувам компјутерот ставам камерата да префрле фотографиите од денешниот ден (не се ногу 180 – 200) земам книгата »МПЦО СВЕТИ НАУМ ОХРИДСКИ ТРИНГЕН ШВАЈЦАРИЈА (1992 – 2017)« да ја прелистам и ЕЕЕЕ! Фотографија, таа е “моја“ фотографија, листам… оп уште една, и уште една …
?!?!?!
чичко попе?
како како беше наа:
“не кради“ ? а?
или наа:
“не посаковај туѓо“ ? А?
2017то лето Господово! Сте слишнале/разбрале ли за телефон? За пошта, па макар и електронска (E-Mail) ???
Имате ли контакт со овоземскиот Свет?
Сте слушнале/разбрале за лична сопственост, авторски права?
А најногу шо ме нервира, ЗОШТО не праша некој па да ви дадам прекрасни фотографии од црквата, верниците, владиката (владиците) ?
На “фацебукот“ (ако не знаете шо е тоа, прашај те го неговото Високоправосвештенство Метрополитот Европски г. Пимен он ќе ви објасни) веќе напишав и тука че повторам:
“Од Господ нека ви е простено, од мене благословено ЧЕДА наши…“

И така полека но сигурно сум убеден дека Македонија, Македонската нација, Македонската традиција НЕМА никогаш да ја снема. Имаме “чувари“ на Македонштината во сите пори на општеството.
Пред неколку години изгубив верба во политичарите, од кога “добро“ запознав еден од моите идоли за Македонството.
Полека и вербата во поповите бледее, оти “проповедаат вода, а сето вино го испија“

 

повеќе фотографии од денот »»»

 

сиво е сѐ…

Ноември, 16ти
Есен, магли, ладно … Се топлиме по дома и си ги планираме веќе полека Новогодишните, Божиќните празници. Време на свечени ручоци и вечери! Па така и мојата “традиционална“ фотоизложба кај приателките од ОЖМ-Ш. Со изложбата, немам ногу припреми, фотографии еден куп, има и исштампани, врамени, спремни. Само малку ситно дотерување и изложбата е спремна. Оваа година одлучив да не штампам веќе фотографии, ќе ги издутнам тие две три изложби со веќе спремни фотографии 🙂 .
Ама пак, големите подготовки беа лани, за изложбата у Кавадарци. А од тогаш има поминато повеќе од една година,од тогаш има поминато 17 месеци, од тогаш имам направено плус некоја фотографија… Па така го прегледувам архивот од лето 2016то, па наваму.
ДА, фотографијата е убава работа, разбудува чуства. И сето тоа е убаво дури тиа чуства се убави. Ама кога чуствата ќе бидат само сеќавања на едно убаво време, е тогаш…
Се потсетувам на време кога сѐ беше како што треба, или како шо сме навикнати да е. Време дури сите беме на број.

Ама ете баш таа, фотографијата, денска буди тага во мене. Ги гледам, на фотографиите, саканите човеци кои денска веќе не се со нас. А времето не е којзнае колку 15 – 16 месеци. Ама ми се чине дека е веќе век. Изгледа додека “сите сме на број“ ногу и не губиме мисли за другите. Сѐ е како шо треба. Ама еве сега сум конфронтиран се едно чудно чуство. Во тие изминати неколку месеци, нема ден а да не мислам на саканите човеци кои не се со нас, па тоа ми изгледа како вечност. И тука пак почнуват прикаските за смислата на животот.
Фотографијата како медиум за искажување на чуствата е стварно интересен. Секој човек Светот го гледа поинаку, како он шо сака. Така гледајќи окулу нас си создаваме Свет кој ние најногу го сакаме. Нормално, ако некои работи за нас се убави не значи дека и на другите им се допаѓаат. Кога на времето, пред скоро 40 години, почнав да се интересирам за фотографијата таа беше за мене “техничка дисциплина“. Тогаш рачунав дека добра фотографија е таа шо и е потрефена експозицијата, блендата, а фокусот остар, остар… Преди едно 15 години, кога повторно и се предадив на фотографијата, тука почнав да гледам на фотографијата баш тоа што и денеска пробувам да го направам – да пренесам малку од моите чуства кон околината на човците шо а гледат мојата фотографија.
И тука паѓам на сите конкурси на фотографии.
Моите фотографии во 97,86 % настануваат случајно, без никакви припреми, без никакви планови. И шо е уште по убитачно за на конкурсите, фотографиите никогаш не ги “преправам“.
Па така на секој кокурс гледам како нашминканите, ХДР-исаните, фотографии собираат аплаузи.
Ама поминвачка нека има.
И јас така ќе продолжам да си го фотографирам мојот Свет, да си правам мои филмови и да се надевам дека немора да бидам статист у нечии хорор или ктастрофен филм. Оти гледам, има човеци шо ствараат филмови на катастрофа, да не речам апокалипса. И у тиа филмови обично гинат статистите. У тиа филмови се руше Светот на ногу човеци кои не се у главните улоги.