а човекот не е камен

Од земја у земја, а човекот не е камен.
За неполна година да изгубиш тројца родители ќе те однаде па незнам колку да се правиш атик.
У тиа момент сфаќаш колку човекот е немоќен и небитен. Ќе заминиш и те нема. Другите шо остануваме тиа се тиа шо може да го памтат саканиот човек, да се сеќаваат на неговите зборови, да живеат по патот кој ти го покажале тие шо истотака, може и повеќе, те сакале, дури биле тука…
Да, ќе си викаме, он не гледа одозгора, нѐ пазе. Ама тоа е само тоа шо од него го имаме во нас, шо ни го оставил во подсвеста, во душата…
Пред неколку години за прв и единствен пат отидоме да го видиме селото каде е роден тато.
Патот никогаш не нѐ носел во Мрзен Ораовец, па така во мојот живот само еднаш сум бил таму.

Тато дали не сакаше, дали немаше време, дали не му текнувало да не однесе и да ни каже каде е роден, тоа никогаш веќе нема да го разбериме. Тоа и многу други работи шо не дојде ред да разберам, си заминаа од овој Свет заедно со него.
Во секој случај тоа единствено посетување на неговото родно село во тоа време ми побуди доста заинтересиранос и среќа.
Но сега, кога го “враќам филмот“ и ги гледам фотографиите од напуштеното и разурнато село уште повеќе создава празнина во мене.
Камења, еден куп камења од кој се гледа дека некогаш биле темел на една куќа. Куќа која здомила фамилии на мои предци. Сега е само куп камења.
Нема куќа. И Тато не е тука. И така.
Се испразни и друга куќа. Не е срушена. Ама…
Шо било? Шо ќе биде? Шо ќе остане?

Траќање од земја и у место…

Масовна заинтересираност, или заинересирана маса!
Феноменот кој неможам да си го разјаснам еве веќе неколку години, дивее по Македонијата и Балканските простори.
За сѐ нешто сите се заинтересирани, а шо е уште поголема … дека и СИТЕ се експерти од таа/тие области.
Пред некој ден една група на прекрасни човеци, »Тиквешки точакџии« организираш настан на кои беа поканети сите љубители на точаците и на планинарењето. Организирани и средени патеки за возење со точак и означени патеки за пешачење. И нормално дека секој еден ќе најде некоја “скриена пасија“ во себе и ќе се најде у сета таа гужва.
Јас исто имам еден (или 3 – 4 точаци сѐ на се) ама од 8-мо одделение веќе не се рачунам точакџија, велосипедист или такво нешто. И мислам колку и да сум во можност јас нема да одам на »АЛШАР«, не е тоа мојот свет.
Секако е убаво и за пофалување кога ќе се собере маса на народ по некој повод и на човеците од  »Тиквешки точакџии« им посакувам уште помасовни собири и шо може повеќе. Ама исто така ќе ги потсетам тиа шо одат само да стават слико на фацебукот (со пиво во рака) да се преслушат самите себе си.
Еве ваа недела иста собранија у Маврово, другата недела на друга ридчика…
А дете да видиме да се возе со ниа на Џиро или Тур… ќе почекаме.

Исто така наеднаш – сите ракометни експерти обожаватели, навивачи, фанови … и уште шо не?!?!
Само за тоа шо некој клуб од Скопје победил некаде! И оп, сите во чуство на велесила!  А преверил ли некој колку, од тиа деца играле ракомет у Скопје, Карпош, Бутел, Чаир ??? или барем у Драчево?
А да со тоа ТРЕБА секој Македонец да се гордее! Кириличното писмо во Русија е со потекло од Македонија!!! Докажано и признато од пријателот на Македонскиот Народ господинот Путин!
И како да е тоа малку, некој докажал!?!?  дека сето човештво потекнува од Балканските простори, а оти тука Македонија е најстара нормално дека од Македонија.
Да, живеев и растев (ова ќе го кажам по 7458 пат) у Југославија. Среден и задоволен од моите родители. Освен некои недостижни соништа, ништо не ми фалело. Идоли немав. Моја песна не. Пеач/пеачка јок. Од музика слушаме сѐ шо мислеме дека е арно. Да постанам како некој, никогаш не сум сонувал. Моите ме научиле, изгледа уште у тоа време, дека јас сум си господар на мојто земско постоење.
Затоа не сум навивал ни за Вардар, ни за Пелистер. А уште помалку за Ѕвезда или Партизан или Хајдук. Уште тогаш не ми било јасно, како и ден денеска, зошто јас би се гордеел или радувал на успехот на некој друг – обично непознат човек / екипа?!?!?
Јас си се радувам на моите успеси и достигнувања, колку и да се мали. Мои си се. Се радувам и се гордеам со успесите на моите најблиски.
А тие достигнувања понекогаш ме враќаат во реалниот Свет. А понекогаш дури ќе те “тратат од земја“. Тогаш каа ќе се расониш и ќе прегледаш реално повторно ќе ги сортираш вредностите.
А реалноста… компот.
Како човек да живее у реалност која е нечиј сон или да биде уште пожално кошмар на ногу други.
Реалноста е таа дека у мојата сакана Поранешна Југословенска Република Македонија еве и после 25 и кусур години уште не се појави/роди човек кој стварно ќе биде заинтересиран да направе нешто од тоа парче земја под ова сонце.
Едни не носат у НАТО – а кој кого прашал дали некој сака да оде  у НАТО или таму???
Други го преправија Скопјето (со пари од сите) у “Светска (бело..) метропола“! Која недај Боже ако еднаш некоја од тиа пластичните фасади се запале, пола Скопје ќе изгоре!
Трети па се лигават пред белосветските драпаџии и врсконосачи…
… ах мори дуњо, зошто сливи раѓаш???

дожд

08/2017

И пак наа старата шема.
У април ни пуштија лето, а сега у мај месец (на почетокот) ќе се удавиме у дожд и магли.
Си мислеме ОП! не важи наа старата “мотор не се возе у месец со Р“, и уште у апРил го извадиме моторот, направиме нколку стотици километри и сега моторот па у граажта, а јас си гледам како капките прават кругчиња у вирчињата.
Недела, ден планиран да се оде до аеродромот у Цирих, па така не ногу “врло веома“ мотивиран, а спакував и фотокамерата па правец Цирих, си викам ќе прошетам по најголемото село у Швајцаријата узпат.
Ама и таму дожд. Убаво во тоа беше шо у такви временски (не)прилики се наоѓа паркинг место без проблем 🙂
И така шетам колку може под среите на тиа монополите и гледам дека само тиа шо мора се по улиците. Добро ниа косооките не морат, ама платиле да се шетат по Европејсите држави, па шаврат и сликат врнело не врнело / знае ли некој како се вика на кинески “пењавил се, не пењавил – пари су давал“???

И оти немаше лезет да се фотографира, штрак 5 – 6 пати и ајде патот под нози, правец аеродром. Таму стигнат порано, ајде туа да направиме некое слико! Ама изгледа денот не беше за тоа – да се фотографира, некако тегаво. Па си седнав на една клупа и ги пратам човеците од сите врсти како шпартат по тоа аеродромот.
Има човеци, секакви. Од сите сорти, и бели и црни, и косооки.
Има такви шо брзат некаде, има такви шо не знаат каде брзат, има “изгубени“. А кога ќе го уклучиш увото ќе слушниш разни јазици. Човеците лафат на познати и непознати јазици, мене ми се најинтересни наи шо лафат на јазици  кои и они не ги знаат т.е. се прават “атик“,  а “по муцето му се познава дека е од Кавадарци“!! И така седиш и си филозофираш, каде тргнал, каде оде и до каде ќе стигне светот.

Преди 20 и кусур години на тиа ист аеродром имаше едно 50 -60 “чек ин“ шалтери, сега сигурно има едно 500, плус кој знае колку ниа апаратите сам да си се  чекираш… и после они мене ќе ми расправат мојта кола дали ја загадувала човековата околина !?!?!? Добро бре да , виа авионите на маџун  ли одат???
И така каа ќе поразмислиш подолго, ќе установиш дека Светот е тргнат .., море поточно речено – забеган.

Денот го заокружиме со една средба на Македонци, кои демек сакаме да и помогниме на нашата татковина Македонија.

Пред некоја година бе на матурска прослава, 30 години од матурата. И нормално имаше човеци шо не су ги видел и не ме виделе 30 години. Тука преовладуваше наа: “ееее, немаше да те познаам“ (тоа за мене!)
а ги имаше и ниа коментари “ееее, ист си, ич не си се променил“ (тоа за некои други). Нормално виа вторите подобро ќе се чуствуват, ТИКВИ! Јас бев дури горд шо некои “немаа да ме познаат“. Успех ли е тоа 30 години ако не се смениш???
30 години, тоа се 10 000 и кусур денови. И ако тиа денови не оставиле секој свој печат…

Така и со средбата на МАКЕДОНЦИТЕ во Швајцарија. Неколку години избегавав секакво “групирање на национално-политичка база“ и си викам можеби ќе биде добро повторно да поработиме на Македонцките работи. НИШТО, пак верглање у место, каа пред 20, 10, 5 години.

Тоа ти се вика традиција!

Отварање на очи

06/2017

9-ти март. Тоа ти е исто каа “второ место“. Никој ни го памте, ни го лафе. Никој??? Е не е баш така. Еве за мене е “врежан датум“.
Средина на осумдесетите години од минатиот век. Во Кавадарци, Македонија, СФРЈ, ЖИВЕЕМЕ ние, децата, една безгрижна генерација. Дали имало проблеми, не памтам, тоа го осетиле нашите родители. Наши проблеми беа да фаниме место у ресторантот каде на еден телевизор гледаме филмови од “VHS“ касети (и квалитет) и да вечерта околу 7 – 8  саатот не испуштиме собранијата пред “Дечките“ и “Палма“. Тоа место, пред “Дечките“ и “Палма“, беше место каде сѐ се разбираше.  Немаме ни мобилни, ни интернети, едноставно у 7 пред “Палма“ и собирај/дели информации – прави муабет!!!
Една таква вечер, на 9-ти март !!! (година не памтам 😉  ама мислам беше 1984), Пепи другарот ни поклони на сите другари по едно шише оригинално грчко УЗО !!! Таа вечер или ден одел за Валандово и некаде попат налетал на некоја “грчка сканија“ превртена до патот која носела УЗО, па да “помогне“ при расчистувањето  го напнил “сто кецот“ колку собирал кутии.
И така таа вечер, јас си го испив моето шише, и после два дена неможе да се свестам. Сум пробувал јас и пред тоа ракии, та у подрумот секогаш имаше 500 – 600 литри, ама никоја не беше толку “благичка“ и миризлива…  па подлажан од “мекото“ узо – дрепа. (после само знам, дека година и пол покасно, се возев со воз од Скопје за Ниготно и каа “намирисав“ узо у возот – пак си повратив…)

И така 9-ти март влезе во мојата историја како значаен датум.
Поминале после уште ногу 9-ти мартови, ама секој 9ти март се сеќавам на моето прво пианство, здраво.
И еве сега, 9-ти март 2017. Има препозиции да биде “втори“ 9-ти март.
Преди некоја година, имаме веќе и мобилни и интернет, а по еден разговор со Данијела разбрав дека имало и Фејсбук!!!
Па јас, како технички надарен 😉 , си викам ај да видам шо е тоа. И така полека полека почнав да го разбирам и употребувам фацебукот. На почетокот така само по некоја сликичка, некој збор шо работам за да после утврдам  дека е инересен за комуникација.
Па со годините се зголемуваше бројот на “фејсбук приатели“, најголемиот дел од моите фотографии ги презентирав преку фејсбук, за да со времето и самиот приметам дека ногу време “губам“ на фацебукот.
Да, поголемиот дел од слободното време го поминувам пред компјутерот, а тука пак тоа се сведува на прегледување на фацебукот.
Имав јас покушаи да го намалам користењето, ама шо да правиш тогаш?
Да седам пред телевизорот и да гледам “супер ѕвезди“, “супер таленти“ или супер глупости???
Секој пат кога некој на тоа супер заебанциите ќе видам шо јавно се глупира пред милионска публика, се прашувам: “добро бре да а, виа нема ли, мајка, татко, комшија, приател, другар, нешто, некој кој ќе му каже дека не го бива за таа работа и да не се глупира?“
И така дојде момент кога и мене ми рекоа: “ти немаш ли друга работа, туку седиш на фејсбук и пишиш глупости“.
А бидејќи тоа беше кажано од човек шо го сакам и ценам, ме натера да размислам, (неколку моменти) и стварно утврдам, шо ми требе таа работа.
И ете, од 9-ти март 2017, фацебукот е оставен од мене. Нека некој друг пишува глупости таму, нека други таленти стават лајкови и такви работи.
Гого од 9-ти март 2017 ќе го користи интернетот како шо знаеше и пред чичко Цукерберг да ни влезе у ваквоата.
Моите “глупости“ може да ги читате тука.

Моите фотографии можете да ги прегледувате:

http://foto-gogo.ch/

http://www.fotocommunity.de/user_photos/1314339

https://www.instagram.com/ristovski.ch/

https://www.flickr.com/photos/foto-gogo/

А  пренос на слики шо мрдат:

https://www.youtube.com/user/kavadar66

https://www.youtube.com/user/makedoniumch

А за комуникација, како у времето пред фацебукот, преку телефон, СМС, Е/маил, пошта, …

Владата нема да падне!!

05/2017
Топло кафе со ракија, некоја чашка шира, бомбони, горбии, музика, маски, … и а исплашиме зимата!
Знамиња, малку ракија, малку говор, … и а управиме Македонија.
Прошетка, кафе, користење на зимското сонце…  и си направиме убаво на душата.
Понеделник, ете не пак на работа и животот продожува во нормала. Помина викендот на разни активности, едни се забавуваа, други уживаа, а некои се “бореа“ за опстанок на Македонија. И секој на свој начин задоволен.

Една мудрост вика “Глупиот ги повторува грешки, паметниот уче од грешките, а мудриот уче од грешките на другите“. Па така си се чудам како не го научиме ова. У денешно време кога сите грешки се на “www“ и кога сите имат пристап и можност да ги видат тиа грешки, стварно ми е чудно како упорни ги повторуваме истите грешки?
Македонија, средина на февруари месец. За една невесела и непланирана работа сме у Македонијата. Мотивацијата беше у минус па ниту едена фотокамера не зедов со мене. Беше време кога сакаме да остане само запаметено…
А во зимо, без снег имало толку “прекрасни“ работи да се фотографиират. Голата природа неможе да ја скрие човечката глупост. Немаше лисја да ја сокријат “човечката интервенција во просторот“ која во разни бои, големини и форми трепереа на зимското сонце. Браќа и сестри Македонци, следниот пат нуму па да се жалите како природата е немилосрдна и како “Господ не нѐ сака“!!! Сите лафат за згаденоста, за нечистотијата, а ќесиња и шишиња летат низ територијата на цела Поранешна Југословенска Република Македонија. Воздухот бил загаден, а во оѓините од шпорињата и казаните завршува сѐ шо не е поцврсто од железо!
Швајцарија, при крајот на месецот. “Ова не го очекував од тебе“, беше заклучокот на телефонскиот соговорник кој ми го кажа ова одкако му кажав дека немам интерес да одам на демонстрации/протест/манифестација во Женева.
Во северниот сосед (од Македонија рачунато) викат “прешао сам сито и решето“. Јас у виа 25 и кусур години, не да сум поминал сито и решето, туку имам поминато и неколку здрави рибања. Поголем дел од мојата “мудрост“ ја стекнав од сопствените грешки, а чат/пат си дозволувам и да самиот размислам, да не зимам здраво за готово на тоа шо ми го сервираат. Ете и овој пат докажаме дека Македонците сме експерти во стварања на здружениа…
Во прекрасната Швајцарија на времето имаше една “Заедница на Македонските друштва“. И оти Македонците традиционално се најпаметни, секој сакаше да неговата најпаметност е исправна па се подели заедницата и оп ете ти “Форум на Македонските друштва“. После почнаа да се дели секој на ваши и наши, се штампат нови друштва, организации, асоцијации … и на крајот – јас, тате и бате.
Ете денеска седам тука штракам по воа лаптопот (дури не сум го испразнил мозокот), штракам,  наместо да одам да го сменам лагерот па да почне сепарацијата да работе…
Ама пусто Македонски, прво нашето си го гледаме.
И така, “караваните ќе си одат, кучињата ќе си лаат…“ , нашите ќе одат на демонстрации, па вашите ќе одат на демнстрации, политичарите ќе си се ладат со нас и ќе си наплаќаат дневници, ќе ни продаваат топла вода, по болниците ќе се влечат болни за ништо, во приватните болници докторите  ќе “жнеат“ како ќе пу прдне на курот, ќе ни прават споменици и трибини, ќе си возиме по патишта со дупки, ќе се нервират шо некој не ги исчистил од снегот, нема да му текнува дека неговата кола а коче машината а чистење снег, ќе викаме како не иструа со авиони, ќе фрламе пластики у оѓинот, ќе се бориме да остане Македонија, ќе зимаме бугарски пасоши, … и на крајот за сѐ е владата крива.
Ама за среќа владата нема да падне – ВЛАДА НЕМА!

Ø

И така. Сѐ се движи, сѐ се менува… а плус тоа и ништо не е вечно

Утринското сонце само моментално и површински направи да се чуствувам подобро. Денови кога не ти е јасно шо е суштината на животот.

Тополата која со години одолеваше на ветровите, снеговите, сдуденилото, сушата, … не успеа да и се спротиставе на наострената моторна пила – отиде…
Остана, празен (брисан) простор кој ќе треба време да помине за да го “навикниме“

Така и човеците кои заминуваат од нас оставаат празнина која пробуваме да ја наполниме со спомени и слики. Тешко оде!

Па така рамнодушен те оставаат и вестите од стилот шо нашле  планети на само 378’400’000’000’000 km од Скопје, или шо некои шупелкари го уништуваат тоа парче земја шо си го рачунаш за татковина.
А од друга страна тоа е во сршта на секој народ па и на ВЕЧНИОТ,  БИБЛИСКИОТ, МАКЕДОНСКИОТ е стремење кон самоуништување 🙁

Ама ајде, утре е петок, работен ден, ќе отидиме на работа и ќе го разбистриме мозокот од непотребни мисли.

дрво

А нема.
А нема тополата која со години се спротивставуваше на ветровите, дождовите, времињата и невремињата и на фокусот на моите фотокамери…

Трипун, традиција, тертип

14ти февруари, ден кога се слави Свети Трипун, ден кога се подсетувам на човеци, Трајко, Ристо.
Македонија, земја на Народ кој сака традиции. Па така нешто и по третпат ако се случе, ОП! одма тоа е “ТРАДИЦИОНАЛНО“. И сега нормално традицијата е убава и добра работа, ама па мора ли да биде каа пред 20, 30, 50 години? НЕ! Македонскиот Народ традиционално ги прилагодува традициите на потребите, светските збиднувања и космичките влијанија.
Св. Трипун, знам, грешка е. Сега се вика Св. Трифун. Ама денот на кој Тато сам, или со тетин Ристе, ќе отидеа на лозјето, ќе а закопаа парата од погачата која се кршеше за Бадник, ќе закроеа ако е работна ден, или ќе поработеа дури можат ако е викенд – е тиа ден, баба тиа ден ни го кажуваше дека е Свети Трипун.
Денеска “ТРАДИЦИОНАЛНО“ Св. Трипун е веќе Св. Трифун (тоа со координација на Македонската Православна Црква – Охридска Архиепископија) па традицијата на закројување и со тоа почнување на теренските работи во лозарството се претвара во МАНИФЕСТАЦИЈА на презентирање на “кројачи“ од политиката, дипломатијата, естрадата, и уште шо ли не, пред сите електронски и електрични медиуми и пред собраните верници и партиици. А да! поповите на тиа ден исто така се супер активни, сега веќе кога црквата стана десна рака на државата или обратно, не смеат да се криат зад ноа “тоа е забрането од државата“…


Ете, и ние Македонците во дијаспората, го одбележуваме празникот на виното, ракијата, грозјето, лозарите или на шо беше??? Св. Трифун, може да се рече веќе “ТРАДИЦИОНАЛНО“. За закројување, се наоѓа по некоја лоза, а најногу настрадуват кубаските и ќебапите. Нормално како Македонец си обврзан да ја негуваш традицијата – било каде и да си!!! Па така ракија кај Славе, вино кај Велин и со “бистра“ глава дома. Оти виа тукашните чичко милицајци не разбират од Св. Трипун и ТРАДИЦИЈА.
И бидејќи Св. Трифун па и тукашниот Св. ВалентаАаајн, уште не се државни празници, си работеме. Но во духот на Св. Трифун ја кастреме оградата – маказите да секат важно!!! Си работеме не толку креативна работа ама пак за тоа има време да се подсетиш на двајца доста креативни човеци кои не напуштиле на овој ден. Ни на едниот, ни на другиот не му стиснав ни лике или ни ноа РИП – ама ете вчера беа подолго во моите мисли, па си вртев “фимови“ за моменти кои и ако не толку ногу, сум имал чест да бидам во нивно друштво. Слава им.
И така додека “ТРАДИЦИОНАЛНО“ убавите човеци прерано не напуштаат, ни мора да се расправаме со човеци кои сај брзат! Демек нивната работа/мисија е најважна на светот. И секогаш наново се сретнуваш со ноа традиционалното “ама знаиш, тоа е ногу битно одма да се сврше, направе. Немаме време за чекање.“ И од кога ќе а свршиш работата за нив, одкажувајќи се од твоите потреби. НИШТО.
Ни едно фала, ни едно добро, го добиме тоа шо ни го прати…
Ебати тертипот.
Исто така една друга работа ме натера да размислувам за традиционалното ценење на туѓото и на “преправеното“. Бегањето од основите на традициите, на основите на сите работи и поминување на ценење на работи кои се “нашминкани“, сензационализирани, и јако фарбани … “ТРАДИЦИОНАЛНО“ ќе си патиме.

Темел ?

03/2017

“Дека си бе Гого, стара куќо“, пред некој ден на еден од тиа состаноците на “дијаспората“, го слушнав после којзнае колку години.
Интересни се тиа состаноци, се сретнуваш со човеци кои ретко ги гледаш, а те врзува тоа шо од прилика во исто време си ја напуштил Југославија (Македонија)
И баш таа “стара куќа“ и денешните нови технологии ме окупираат, еве веќе неколку дена. Куќата веќе стварно остарела, ќерамиите не се изпопаѓани, ама обелени. Тука и таму некое ментуше шкрипе, ама уште мрдат. И стврано е “проширена“!

Новите технологии веќе наголемо се упикаа у нашето секојдневие па и ваа “стара куќа“ не е поштедена од тоа. Интернетот, е-маилот, мобилните телефони, до некаде ги следев. Ама веќе фацебукот, вибер скипе и слично, сѐ потешко наоѓат месту у ваа  “стара куќа“ која и ако проширена тешко наоѓа место за нови работи.
Иначе “куќата“ почната да се гради у втората половина на минатиот век. На пресно ослободено поле и со комунистичка атмосфера. У темелот беа уградени љубов, респект и почит кон повозрасните, лојалност према властите, малку социјална мисла и ногу перспектива и надеж за убаво утре. Со годините како куќата растеше (и се прошируваше 🙂  ) така се надградуваше со историја, општество, природа и ред други работи, ама на тиа темели.
Па така денеска имам ногу проблеми со разбирање и прифаќањето на чаовеците кои ги уништиле темелите (или и во општо ги немат) и сета градба им е монтажна , преместлива, преправлива –  зависно  “кој ветар дува“.
Секојпат кога читам некои си искази т.е. “постови“ со сурова, нечовечна и глупа содржина на тие социјалните мрежи, си мислам “колку требе да си и самиот трул и да имаш скапана душа за да вреѓаш некое друго суштество, па макар и човек било?“
Нормално не се сите со исти мислења како тебе, ама ако некој инаку мисле и работе нешто шо мислиш дека е грешка, тоа не е дозвола да го вреѓаш. Таканаречени “интелектуалци“  вреѓаат сѐ и сешто шо не име по “нивно“ .
А “куќата“ некако има проблем со варосувањето на новата истораија, на доградба за нови темели и пред се страв од копање и промена на темелите…
Може ќе остане ваа “куќа“ стара градба, ама кога тогаш може ќе доприме до историиска заштита.
Тука на ова место, по кој знае кој пат, ќе напишам – до сите ниа шо на “фацебукот & co.“ лаат по властите, вреѓаа комшии и роднини, и се силат каа се анонимизирани зад мониторот: “Добро бе РЕВОЛУЦИОНЕРИ!  Каде сте у реалниот Свет???  На секое идење во Поранешната Југословенска Република Македонија гледам само “свадби и забаваи“, седења по кафенињата, и туфкање у место!!!

Паралелен Свет ?

02/2017

Пред неколку години, кога интернетот беше уште у “пелени“ и од фацебукот и јутубето ни “ф“ немаше, најглавна занимација за губење време беше гледањето у кутијата наречена телевизор. Јас обожавав серии, филмови од “научнофантастичен карактер“. Па така ја гледав и една серија “Sliders – Das Tor in eine fremde Dimension“, во слободен превод од американско/германско  “Лизгачи – портата за во една туѓа димензија“.  Неколку човеци со помош на една направија се префрлаа (лизгаа) од еден во друг паралелен Свет. Нормално тоа сето е фантастика, у тоа нема ни ронка наука. Ама побудуваше мисли од стилот “како би живеел јас во некој друг Свет?“.  Мислите поминуваа во соништа, а соништата у есапи. Јас, во мислите и соништата, не се сп’згав помеѓу повеќе светови туку повеќе се сп’згав по овој Свет ама по друга временска “оски“. Шо ќе беше да го завршив факултетот кој го почнав? Шо ќе беше да остане у Кумуналец да работам? Шо ќе беше да сум дошол у Швајцарија 10 години поранно? Шо ќе беше да Тато ја прифатил понудата и наместо у Кавадарци, сум пораснал во Охрид? Шо  ќе беше … , еден куп такви мисли. АМА на крајот, секогаш сум ја гледал реалноста околу мене и сум бил среќен шо ете мене и моите најмили нѐ има баш у овој Свет и у воа време.
Понекогаш, мислам дека некои човеци меѓу нас се од друг Свет или барем “изгубени во времето и просторот“, па повторно ми идад тие мисли дека некаде мора да има паралелен универзум. А понекогаш мислам дури, дека и виа Свет е цел измешан. Или брем не се врте по иста временска оска. Додека некаде времето тече линеарно во напреден смер, на друго место се врте у круг (ѓоа пуфеш у гаќи 🙂 ).
Еве на пример снегот.


У Швајцаријата заврна снег. Тиа во скијачките центри му се израдуваа, ги уклучија лифтовите и среќни ги чекат гостите. Тиа шо го чистат снегот по патиштата, улиците, тротоарите, паркинг плацовите, ги запалија машините, го “сотр’а“ снегот од таму кај шо смета.
И еве денеска, слушајќи го радиото, најголем проблем е тоа шо ФИФА рекла дека од 2026 година наместо 32, ќе учествуваат 48 нации, ПА ЧОВЕЦИТЕ ЌЕ ТРЕБЕЛО НОГУ ПОВЕЌЕ СЛИКИЧКИ ЗА АЛБУМИТЕ СО ФУДБАЛЕРИ ДА КУПУВААТ !!!!! СТВАРНО ЛИ Е ТОА ПРОБЛЕМ !?!?!?
У Македонијата заврнало снег. Со денови улиците и патиштата не биле исчистени. Со денови у Кавадарци немало вода. Со денови се расправа кој е виновен шо заврнало снег. Со денови се бара кој ги зел парите за чистење на не исчистил. И нормално, ќе мора да се најде кривец, по име и презиме. А у сета таа работа снегот или мразот ќе си остане таму кај шо смета се додека од мака не се растопе.
И у ова замрзнато време, а и секогаш кога по улиците на Кавадарци имаше мраз и “сп’згавици“ (и ако не се сеќавам на ногу работи од моето детство – прашај те ги Мама и Зока 😉 ) во мислите ми иде дедо Мане, да Мане Бегнишки, ниа “и Црна е матна ама и Мане е итар“, он секогаш у такви услови преку чевлите навлекуваше чарапи, да не се сп’зга и не веруваше дека човеци на лизгалки се движат па и пируети прават на мраз, “сенки баго мата, се сп’зглае по мраз, ја со чарапи на чевлите це утепам, они се сп’згале!“, беше неговиот коментар кога ќе видеше како гледаме уметничко лизгање.
Тоа беше крајот на 70-сетите години од минатиот век – е толку е Македонија напред отидена, да уште чарапи за преку чевли треба.