Патување

Ете, помина уште една посета на нашата сакана Македонија. Овој пат по подолго време пак со автомобил ги согазиме 1758 километри у еден правец до Македонија. Македонија која сакат да ја прекрстат во “северна“. Дека тоа изуопште не им е имислена, почуствуваме првите денови. Крајот на јуни, а температурите и времето ѓоа ноември месец.
Но тоа беше добредојдено да се завршат некои работи у куќата и да се посетат неколку културни настани шо се случуваа тие денови во Кавадарци. А тоа интересно. Јес да Цирих има огромна понуда на културни збидувања, ама не верувам дека има една институција, која како Домот на културата »Иван Мазов Климе« во Кавадарци во една недела понудува 7 (со букви, седум) различни настани. И така се дружеме со убави човеци…
При тиа средби, дали од почит, дали од шо нема време, некако никој не дојде ред да правиме муабет за актуелната ни политичка каша. И мене тоа најногу ми одговара. Оти пак ќе слушав филозофии од типот: “дојди ти туа живеј и после расправај како треба да биде“… Дури застрашувачки делува “ладнокрвноста“ на Македонскиот Народ кој како Џон Вејн у најубавите каубојски филмови со око не трепнува дури и кога 27 пушки и пиштоли у него се уперени!!! Ама тоа е филм, Џон Вејн секогаш победуваше!

Тие денови дури беме у Македонијата, прошетаме малку. Нели и кола имаме на располагање малку и поопширно. И така возејчи по тоа парче земја, наречено Македонија, запазуваш дека некако сме си се изгубиле во сегашноста или поточно некаде помеѓу минатото и иднината. Оти никој не се труде (или ногу малку се такви) да направе, створе, да живее во сегашноста, тука и сега. Сите нешто расправат од времето на Александар до наму некаде далеку каде Жан-Лук Пикард ја смирува галаксијата…
А да. Каа возиш по Македонските патишта и за тоа одбележаните или загазените површини, човек треба да си ги отворе сите сетила, очите најногу! По тиа патишта “сретнуваш“, се разминуваш, со еден куп човеци кои немале баба. Иначе како ќе го претумачиш нивното возење по средина на патот? Мене баба се ми викаше: “чедо, полека и по крајчето!“ А возењето по средината на патот е правопропорцијанална од вредноста на возилото во очите на возачот кој го управува. Шо поголема и поскапа кола толку повеќе ИМА ПРАВО да вози кај сака… грехчиња.
Прошетаме и отидоме на неколку “извикани“ ликации низ Македонијата. И после секоја прошетка требаше да одговориме на: “и, како ви се допадна?“
А шо да каже човек, (без никакви лигавешки намери), кој за НОРМАЛНО го има Швајцарскиот стандарт??? Тука ќе прекиниме со виа муабет да не забега…
Исто така, уште не сватливо е како таа имагинарната “уринална линија“ која е некаде доста точно каде што почнува балканот и никако да се поместе. Со години!!! Влеваш во ресторант во Скопје, и колку и да изгледа чисто, смрде. Влеваш во најобично, мобилно, провизорно ВеЦе (модерен нужник) у Аустрија – и чуствуваш свежина, или барем не осеќаш смрѓава…
И така како и секое идење до сега, поминува брзо и се враќаме во секојдневието со нови импресии и со некое кило повеќе 

И СЕГА???

Шо праам сеа? 28 години.
28 години, 8 месеци и 20 денови сум у Швајцаријата.
У тиа 28 години секоја година најмалку еднаш сме си оделе/иделе за Македонија. Имало години и кога по 4 пати сме го тепале патот натаму наваму.
И секоја година Гого го боле стомахот пред тргнување, а за да биде убав на сликите – ќе го исприште едно убаво.
Тоа исприштувањето ми е од болест или од нервоза. Ама кога си одам за Македонија – нервоза.
И еве пак.

Колку и да не сака човек да се невира, секое идење ни е поврзано со нервози. Сме си иделе каа се распаѓаше Југославија. Сме си иделе каа а бомбардираа Србија. Све си иделе кога беа конфликтите со албнците и на Косово и Метохија и во Македонија. Сме иделе и каа беше “Диво насеље“….

На секое идење сме оделе у Македонија како у некој кризен регион. Сѐ некои закачки тепачки. Еве сега си одиме у држава која не знае како се вика. Дали ќе помине сѐ како до сега, три дена чудо и после сите штракајте по старо?

И после секоја посета сме си заминувале со надеж дека следното идење ќе биде на подобро – тикви! Не, не тврдам дека е полошо, ама 28 и кусур години исто е.
“Ќути има и полошо“ – паролата на многу човеци у тоа парче земја шо се вика МАКЕДОНИЈА. Може тука таму светнал некој тротоар или потп’ниле некоја дупка. Може има нови џиџани згради, кафани, коли… Ама човеците, човеци кои се среќни и на кои тоа им се гледа на лицето, се сѐ помалку.

И сега, за некој ден пак истото. Одиме у Македонија и ќе треба да ја најдиме рамнотежата помеѓу поделените приатели и другари кои се поделени за и против “договорот“ ќе треба да слушаме различни вистински вистини и факти.
Ако, ќе помине и ваа ујдурма, како и секоја до сега. Се надевам на убави моменти дружење и пријатни поседенки…

А тиа седенки ќе бидат се “по непосетени“ оти гледам по воа интернетот (фацебукот) тиа 25 и кусур години “независност“ и “самоопределување“ го иподелија народаот на ваши, наши, патриоти, предавници, за договор, не за договор, паметни, глупи …  не се знае на шо и на колку. АЈ НАЗДРАВЈЕ!!!

пусти соништа…

Ако фотографијата шо си ја сликал не ти се допаѓа и ја “претераш“ преку фотошоп.
Ако на името во фацебукот додадиш “МАКЕДОНСКИ“.
Ако само пишуваш по “социјалните мрежи“.
Ако си лафиш на именденот кај комшијата.

Сето тоа е сон.

Човекот сака да створе (направе) убави работи. Ама со “шминкање“ на реалноста, ниту постигнуваш нешто, ниту променуваш нешто. Да. 5 -6 лајкови секако ќе собериш, па макар и од најблиските, кои ете, се увиѓајни 😉

У последно време се повќе сум револтиран од правецот во кои сме загазени.
А мерак да направам нешто некако немам. А и шо ќе има човек мерак за револуција или слично нешто. Еве Петре секојдневно ни објавува фотографии од борци за Македонцките работи. Поголемиот дел од нив не само шо се бореле туку и погинале за слобода и за идеологијата шо а имале, за Македонија.
И сеа? Шо сеа? Гледаме како една генерација на помочковци, пуфли и газолижачи а уништуват сета работа шо некои со живот ја платил.

Јас немам ниту намера да се борам за нешто нити да гинам за некој.
Мојата цел за оваа недела е да го суредам подрумот и ги средам кубиците фотографии кои со изминатите изложби се накупчија насекаде…

Интересна е таа работа со фотографиите. Ептен е убаво чуството кога ќе ја “доприш“ убавата фотографија. Ама шо после? после две – три изложби таа фотографија веќе е “истрошена“, новите чекат да бидат метеријализирани. И така после неколку години и неколку изложби се собрале неколку стотини фотографии шо собираат прашина и му го бериш гајлето да не фанат влага.

Да, следната изложба, нема да биде класична изложба. Барем некоја година веќе нема да правам фотографии во хатијна форма, се надевам, мислам…, белки…

Сега останва да чекам убаво време и време, па да го направам долго замислениот проект. Ама ќе биде, па макар и во скратена форма.

време на…

иде време на:
“У грција одиме само заради морето!“
“Е шо има врска музиката со политиката?!?“
“Пасош земе само за да може у странство да работиме“
“Е шо може ни да направиме…“
“нема живот тука“

Одморска омраза

Мразам, ги мразам патувањата. Не само заради тоа шо додека се невикниш на перницата, пак ќе се вратиш дома, туку и за тоа шо човек се сретнуе со реалноста. А она сурова.
Еве последеното шетање не однеси во Маурах, Тирол, Австрија. Не дека нешто посебно се заинтересираме за тој регион, едноставно понудата беше “на место“.

Отидоме таму, без големи припреми и предзнања за регионот (дури од каа резервисаме, ми текна дека тоа е планините – езерото е езеро ама на високо!). Нормално патуваш по автопат, а последните 10 – 15 километри по регионален пат кој совладува едно 500 метри висинска разлика.
Стигнаме и се сместиме во прекрасниот хотел со поглед на езерото. Го гледаш езерото и забележуваш само една “рекичка“ од него, а после кога видоме дека и таа река се влива во езерото работата ни стана не јасна… езерото само се полне, нема река шо го “празне езерото. А езерото т.е. нивото на езерото едно 2 -3 метри под трагите од полно кога било.
На шетањето до езерото сретнаме и еден воз со два вагони и парна локомотива кој упорно повеќе од 100 години возе туристи од долината до езерото горе…
Прва вечер на вечера у ресторантот од хотелот. Домаќините салам вечера спремиле – се прејадоме 🙂
И тогаш на ѕидот забележувам фотографија од БРОД во езерото. И тоа од преди 100 години. И пак почнаа мислите, езерото сеа природно ли е или вештачко? и шо правеле со вуукави бродеви (два на фотографијата) уште пред 100 години у ваа “скрка“???
И така за време на нашиот престој сретнуваме супер модерни хотели и ептен стари објекти и сето тоа во хармонија со прекрасната природа.
И разбраме.
Езерото било природно. Ама уште пред 100 и кусур години му ја “запушиле“ реката шо излевала од него и направиле цевка за хидроцентрала која од тогаш до ден денешен работе. Затоа нивото на водата варира и до 5 метри (не морам да кажам дека и покрај тоа сѐ функционира,од пристаништа, до плажи).
Бродовите од пред сто години (тиа не возат веќе, има нови) биле наменти исклучиво за превоз на туристи!!! (лафиме за крајот на 19 век!)
На скоро сите ридчики околу езерото има скијачки писти (сега веќе беше растопен снегот)
И од камењата на истите тие ридови се добива “камено масло“, а во регионот работе единствената дистелерија за добивање на масло од камења во Европа.
Од селата на обалата на езерото потекнува една најпознатите песни на Светот, “Тивка ноќ, света ноќ…“
И уште шо не разбраме….
И при секое ново сознание, го правиш ноа неминовното споредување со нашата сакана Македонија… и тоа те “утепува“. Па шо народ било и е у тоа парче земја наречено Македонија да малку не се заинтересира за сопственото место на кое вегитира? Со генерации ни вбризгуваат некој лажен (не доречен) понос, патриотизам, или како да го кажиш? а човеците не само шо веќе измислиле топла вода, туку измислиле и пареа!!!
Не, не дека виа имат ногу повеќе шо да покажат или дека се ногу попаметни од Македонецот, ама имат една глупа особина да знаат да си го ценат и чуват своето и убаво го презентираат на светот…

Пролет, сонце, топлина …

Ете не огреа сонцето. И сѐ почна да цвета. Па и јас, се размрдав, се развозив и полека пак почнаа да штракат фотокамерите. Да у последно време немав ногу мерак да фотографирам. За убава фотографија требат убави и не оптеретени мисли. А кога природата се разбудува, расцветува дава нова надеж за убави работи.

А во последно време не само фотокамерите, ги разработив и видео камерите. ДА, имам намера да направам еден убав проект со видео и фотографии. Лани поради временските услови не ми успеа, се надевам дека оваа година ќе имам повеќе среќа. А и се спремив подобро, набавив подобра камера. Не е најдобра ама најфалена е! И а вежбам. И како и за сѐ досега пак идам на заклучок дека ако е фалена работа немора да биде добра или најдобра.

Ама чичко американците си ја имат разработено таа продажна стратегија со векови. Не мора да направиш најдобро нешто, треба да направиш НАЈДОБРА реклама па после сите ќе веруват дека е таа така…
И интересно е шо човеците (вклучувајќи ме и мене) уште паѓат на тиа шеми, и тоа во 21 век и у време на интернет и компанијата.

Каа деца у Кавадарци ги доживуваме и соживуваме трките со мотори. Во тоа време не ни беше ни јасно дека тоа се машини шо биле врвот на тогашната технологија. “Осите“ ни беа најомилени и најпосакувани мотори. Тоа ти е.
У тогашно време сѐ се именуваше по најпознатите марки, осите беа сите тркачки мотори наречени по шпанската марка “OSSA“, сите багери се “Либкер“ по најраспространетата марка у тоа време у Југославија LIEBHERR, сѐ шо е теренско возило е Џип, и ако JEEP намлку го има… и така.
Значи ОССА беше поим во тркачкиот циркус во ’70-тите години во Југославија. Ама после почнаа да се упикават јапонците па со добра реклама а пропаднаа ОССА.
Пак ќе се навратам на американците. Они со години, море веќе повеќе од еден Век, си работат систематски на ствварање на сцена, на која они се тиа шо се најдобри. Они си го створија Холивуд и после од таа фабрика ни шират продукти кои го манипулираат нашето мислење. Смешно? Размислите малку.

Ете, јас уште одолевам на нивните реклами, ама не е можно без нив. Та не се само таму, та не работат само они, ги има низ цел Свет и имат насекаде нивни слуги. Ќе се дистанцирам од нив колку може, ама…

Викенд. Го палам моторот (од Ѓ ерманско) производсво и почнувам да ги газам патиштата по Швајцаријата. Уживам во пролетта која почнува да се покажува во сета своја убавина (освен ноа со поленот – тоа не го сакам ногу J ) и поминувам саати во непосредна средба со природата која никој неможе да ја “заштити авторски“! Природата која е за сите нас тука. Природата која ни дава толку убави работи и моменти. И да ние, човекот, не сме толку идиоти ќе ни даде уште повеќе.

Забелешка

 

“Лажат, СИТЕ лажат!“  ќе каже мојта Мајка со повишен глас, не оти дека црка, така гласно зборува! (“каа сите Тасевци“ 😉 )

И така дојде ред и јас да лажам. На 15.10.2017 си реков не коментирам ниту давам искази за било шо у Кавадарци и Македонија – нека се управуат тиа таму како сакат. Денска 15.03.2018, точно пет месеци подоцна, еве пак совидувања, неможе а да не си го забележам ова “бурно“ време.

Да, време на петиции. Најмалку 18 петиции чекат да ги “потпишам“. Не, не дојди никој како “Јеховините сведоци“ на вратта да бара потпис, туку “културно“, “современо“, чукат на моето поштенско санд’че (електронско!), ме “контактират“ на фацебукот и сите останати начини, да потпишиш нешто, нешто шо некој го напишал седнат (како мене) пред компјутерот.

Рушеле. И сега треба јас да потпишам (да стиснам “лике“) да не се руши.
А зошто сега ЈАС треба да се мешам у рушењето? Ме праша ли некој дали да гради???

Падарот?!?!? Дека е “падарот“ да ги избрка и партизаните и фашистите од шумата?

Не масират со некаков си “Охридски оговор“, КАДЕ Е ПОПИСОТ??? основата за тој договор!?!?

“На денешен ден, 14.03.1923 година ( пред 95 години) во Кавадарци е роден Стефан Хаџи Тефов Феткин. Звршил гимназија во Кавадарци и уште сосема млад се вклучил во редовите на напредното движење во Кавадарци. … “  и си умрел 1944.
21година човек.
Борец.
И сега,  да го прашаш него или стотиците такви како него оти оделе, се бореле, гинеле. За да после некои лигавеши и шупелкари ја растурат државата???

Чудни работи се случуваат у државата крстена Поранешна југословенска република Македонија. Ногу од законите не ги знам, ама знам дека има закон са сообраќај кој е ептен ригорозен. Тука се лафе за казни од 100, 200 , 500€, а сообраќајоте е како у џунгла.
Сигурно има за сѐ некој закон, ама дури не дојде некој и да го заебе законот. А тоа често се случува. Па така укажувањето на “незаконитостите“ се случува на социјалните мрежи и на прифатните телевизии (или такво нешто)
И моментално е стварно грозно да “шеташ“по социјалните мрежи.
Толку вулгарност, толку малоумност, толку проститулок… и после дургите не не сакале.

 

И на крајот шо да напишам?

Ќути има и полошо !?!?
или
Поминувачка нека има !?!?

прочкување

(зошто на прочка не се прочкува,  или зошто прочка не се вика прошка???)
долг период без потреба, желба и мерак нешто да се запише. А и сега, не дека нешто паметно ќе напишам ама нека биде забележано. Преди некој месец реку дека нема да пишам за Кавадарци, Македонија и ситуацијата таму. Ама дојде “Прочка“ па во духот на простувањето, ќе напишам некој ред за импресиите од последново ми патување и посета на “родната грутка“.
Примарната цел на патувањето не толку мотивирачка, но сепак со нестрпление чекавме да тргниме.
И слетаме на аеродромот “АЛЕКСАНДАР ВЕЛИКИ“!
си земе кола од аеродромот и го исправиме патот накај дома по автопатот “АЛЕКСАНДАР ВЕЛИКИ“!
И после некое време пристигнуваме до Кавадарци, првите светилки веќе почнаа да се гледаат преку маглата, те опфаќа некоја топлина, наближуваме до првите куќи, и тогаш осеќаш мирис, и тогаш сфаќаш дека тоа не е магла туку смог!
Како беше ноа ФЕ-НИ не труе! ами нели сега ФЕ-НИ не работе?
(ЈАС уште стоам зад тоа дека ФЕ-НИ и сите негови траги треба да се уништат, поништат и протераат од Македонија!)
Вака гледано, по концентрацијата на чад, би ни завидело секое српско село кое трдицинално произведува “димљене кобасице“ и слично. Само проблемот е шо тиа смогот не само шо “мириса“ туку и штипе! штипе на очите. После си мислиш КОЈ ни го праве воа? Првиот одговор беше одма “даден“, од една VW jetta diesel од едно … 1982 година, и така затемнетиот пат го камуфлира со еден квалитетен црн дим. После некој ден дојди и следниот одговор, кога ќе видиш како у ќумбињата се сѐ горе, а најмераклииски е каа ќе ставиш иверица – знаиш како горе! А за ќубриштата шо ги окупираат сите површини каде не фаќа појак ветер да и не лафиме. И ќе се запрашаш наа филозовската “шо народ е воа“???

На времето, каа бе ја уште мал, кога тато и мама го разработуеа лозјето, кога верските обреди беа само у црквите и по домовоте дозволени, кога Тито и партијата го диктираа живеењето – “беше сѐ поубаво“!!! Дали било стварно така, незнам. Ама гледано преку детските (мои) очи, стварно беше сѐ поубаво и како шо треба. Израснат по таа логика и у тоа време, кога сѐ ми беше убаво, тешко ми е да ги сфатам ногу работини од денешницава, а уште потешко да ги разберам.

Св. Трипун, или Св. Трифун сега, ми беше познат по тоа шо СЕКОЈ одеше на СВОЕТО лозје, ќе а закопаше паричката од Бадник, ќе однесеше пченица и вино, ќе закроеше – и толку.
А сега и една убава традиција (фамилијарна) со “Дизнилендирање“ поминуе у “профитабилна“ направија. Попови, политичари, дипломати, и ред други лигавеши се презентираат пред лозарите и им обеќаат розова иднина само пради заради шо они ги подржувале и дека гледат иднина баш у лозарите/винарите… И ОП, од каа ќе се изнакезат пред народот – на софра! Исто како Титовите пионери и сопартиици на времето, (од некои традиции не се одкажуваме па макар да се и од друга вера!)
АРНО, ПОМИНУВАЧКА НЕКА ИМА!
Сега, да не си ја грешам душата, не дека и јас со моите другари, роднини и ближни човеци не јадеме и пиеме тие денови, наспроти – ептен активни дружби беа тие неколку денови у Кавадарцито и у Македонијата. Само шо со нас немаше поп и камери да не сликат и снимат.
Да бе! Сега се преверувам и преслушувам – нема ни едно слико од дружбите, поседенките… абе ништо. А толку убаво ми беше! Ама па да, и тоа, дружбите, мислам дека се измислени за дружба и муабети помеѓу убави човеци, не да се презентираш по интернетот (за весници, не праам муабет, ниту попови ниту политичари сме…)

И така после десетина дена, автомобилчето и пак по автопатот “АЛЕКСАНДАР ВЕЛИКИ“ правец на аеродромот “АЛЕКСАНДАР ВЕЛИКИ“, кои и ако уште така напишани веќе ги прекрстиле… за подобро утре на МАКЕДОНСКИОТ народ!?!?!?

Да, кога ќе ни “ВЛЕЗАТ“ (да не речам коа ќе ни ги набијат) НАТО и ЕУ СЀ ќе биде поарно – радуј се коњу на зелена трава!!!

31 ден

“ѓаволот е влезен у него“, е тоа коа ќе го доживее човек ќе виде дека има стварно такво нешто.
Од ништо работта “станува“ катастрофа. Излез не гледаш. Докторите викат мисли позитивно.
Викат и да човек ги пише убавите и ги пише лошите мисли. Проблем е шо од тиа убавите мисли ептен малку имаш у вакви моменти.
А од тиа другите, лошите и за извоз!

Еве напишав некој збор за почеток, може ќе имам мотивација да напишам уште повеќе, некогаш …