Се предадиме…

1998
Телефонско нарачување делови:

01 957 .. ..
– Добар ден, Роберт Аеби, Шол на телефонот.
– Добар ден господине Шол, Ристовски од СЕНН Киесверк во Ноихајм
– Добар ден господине Ристовски
– Господине Шол, за багер Акерман Х14, ми треба вентил за брзината – за споро/брзо.
– Само момент… да имаме. Ќе дојдете да го земите или да го пратам по пошта?
– Пратете го пошта.
– Нема проблем, ќе го пратам. Благодарам за порачката и пријатен ден Господине Ристовски
– Благодарам за услугата и притен ден и вам…

Телефонско нарачување делови 2018:

0848 xx yy zz
– Добар ден. Добродојдовте во фирмата “шо да ти кажам“. За германски одберете 1, за француски одберете 2, за италијансли одберете 3, за англиски одберете 4, за да ја слушнете информацијата уште еднаш одберете 9.
– 1
– Добар ден. Добродојдовте во фирмата “шо да ти кажам“. За информации за нашите продукти одберете 1, за прашања околу тековни зделки одберете 2, за прашања околу рачуните и цените одберете 3, за техничка подршка одберете 4, за нарачки и статус на нарачките одберете 5, за да ја слушнете информацијата уште еднаш одберете 9.
– 5
– Добродојдовте во оделот за нарачки и статус на нарачките. Имате извршено нарачка и сакате да се информирате за статусот на нарачката одберете 1, сакате да извршите враќање на нарачката одберете 2, сакате да извршите нова нарачка одберете 3, за да ја слушнете информацијата уште еднаш одберете 9.
-3
– Добродојдовте во оделот за нарачки и статус на нарачките. Дали знаете дека сите нарачки како и прашања околу извршените нарачки може комотно!!! да ги извршувате онЛААЈН на нашата интернет адреса њњњ.“шо да ти кажам“.КОМ.
Ако сакате да бидете поврзани со еден од нашите техничари одберете 1, за да ја слушнете информацијата уште еднаш одберете 9.
– 1
– Добродојдовте во оделот за нарачки и статус на нарачките. Моментално сите наши техничари се зафатени. Дали знаете дека сите нарачки како и прашања околу извршените нарачки може комотно да ги извршувате онЛААЈН на нашата интернет адреса њњњ.“шо да ти кажам“.КОМ.
Ако сакате да бидете поврзани со еден од нашите техничари останете на линија…
– останувам…
– ти ру, ти ру, тра ла ла, – музика каа од Станлио и Олио… неколку минути…
после неколку минути:
– добар ден, Олга на телефон, како можам да помогнам
– ?!?!? доообаар ден… Ристовски од СЕНН Киесверк во Ноихајм на телефон, сакам да нарачам дихтунг за пумпа
– кој?
– Ристовски од СЕНН Киесверк во Ноихајм
– добар ден господине Ристовачки од која фирма
– СЕНН Киесверк во Ноихајм
– СЕНН Киесверк? Имате ли број на муштерија кај нас?
– да имаме.
– а кој е?
– 185796.6345
– а да. Повелете што ви требе
– сакам да нарачам дихтунг за пумпа
– а каков дихтунг и која пумпа?
– пумпата е “Сулцер АП 25“, бројот на дихтунгот е 11.958.1080
– момент, …  се извинувам ама морам да ве поврзам со колегата …
– Ало, ало  … !?!?!?
– добар ден, Ранџит на телефон, како можам да помогнам
– дoбаар ден, Ристовски од СЕНН Киесверк во Ноихајм на телефон, сакам да нарачам дихтунг за пумпа
– кој?
– Ристовски од СЕНН Киесверк во Ноихајм
– добар ден господине Растовиќ, од која фирма?
– СЕНН Киесверк во Ноихајм
– СЕНН Киесверк? Имате ли број на муштерија кај нас?
– 185796.6345
– добро. Повелете што ви требе
– сакам да нарачам дихтунг за пумпа
– а која пумпа и каков дихтунг?
– пумпата е “Сулцер АП 25“, бројот на дихтунгот е 11.958.1080
– Госпдине Растовицки жалам ама веќе неколку месеци непримаме нарачки по телефон, ќе морате нарачката да ја извршите на нашиот онЛАААЈН портал: њњњ.“шо да ти кажам“.ком
Се надевам дека можев да ви помогнам и ви посакувам приатен ден.

Помогна? Пријатен ден? Онлајн? Абе у лајна да се удавите бе педери ни едни!!!

 

Да “порано беше сѐ подобро“!
Не е баш така, кој има инсталирано штампач на компјутер со паралелна порта, нема воа да го каже од кога дојди во контакт со USB. Да не праиме муабет за серииска порта или  SCSI порта – тоа беа борби…

Ама да. Преди ногу години и ако почнаа да се удомуваат компјутерите, човеците беа тие шо господареа со нив, и со себе.

Преди 20 години:
одам у продавница и бендисувам фотокамера.
– Добар ден, ме интересира овој новиот модел.
– Добар ден, да, што ве интересира точно?
– Па техничките перфоманси ги знам, ама има ли можност да ја пробам, да видам дали ги задоволува моите очекувања и моите потреби?
– Да видиме, …. може ама после два дена, моментално е на проба кај друг муштерија.
Идиш после два дена и ти дават камера, два три објективи, блиц и сето тоа убаво спакувано у фототашна. Потпишуваш “испратница“ и се договараш колку денови ќе ја задржиш на проба. Единствен услов за секој ден шо ќе ја пробуваш, да купиш по еден филм од нив.
А штракаш  три – четири дена и после ја враќаш и кажуваш дека ќе се одлучиш од кога ќе ги напавиш фотографиите. СИТЕ СРЕЌНИ.

Пред две недели, одам у продавница,
– Добар ден, ме интересира овој новиот модел.
– Добар ден, да, што ве интересира точно?
– Па техничките перфоманси ги знам, ама има ли можност да ја пробам, да видам дали ги задоволува моите очекувања и моите потреби?
– Колешката која го работи тоа моментално не е тука, може да оставите “Е-МАИЈЛ“ и она ќе ве контактира.
Оставам “Е-МАИЈЛ“ и чекам….
После три дена ете “Е-МАИЈЛ“ од колешката која е задужена за таа работа.
Со одговорот дека “може“ и бледо извинување шо закаснала малку (три дена).
Кажувам кој модел и колку денови.
После два дена “Е-МАИЈЛ“ со прашање дали треба и објектив.
“Е-МАИЈЛ“ од мене дека треба.
после три денови “Е-МАИЈЛ“ со истото бледо извинување од колешката шо закаснала малку (пак три дена) и прашање за кој датум.
Па викендот шо помина ќе беше идеално, ама ај на сигурно за следниот да договорам.
Следниот “Е-МАИЈЛ“ за едно чудо уште истиот ден:
»Wenn Sie von diesem Angebot profitieren möchten, bitten wir Sie die Kamera via Kreditkarte zum Neupreis unter www.колешката.ch zu bestellen, damit wir die Abbuchung für das Depot tätigen können. Sobald wir das Mietobjekt zurück erhalten und geprüft haben, werden wir eine Teilrückerstattung machen.«
Значи вика ако сакаш да пробаш, треба да изнајмиш. А за да изнајмиш треба да ја “купиш“ на “њњњ“ и после од кога ќе а вратиш и они ќе а проверат дали сѐ е во ред, ќе ви вратат дел од парите – намален за толку колку шо денови сте ја користели (ги користеле – за објективот исто оро).
Ти ги замолуваш да тоа го завршите во “кеш“ и без кредитна карта која ја нема и да се видиме у очи, а они ти викат:
кај нас така се работе – оди купи си од “интернет продавницата“.

Забегано, забегано е веќе човештвото. Полека ама сигурно сѐ повеќе работи им ги преотстапуваме на компјутерите и на “електронската интелигенција“ и еден ден каа ќе не трате од земја ќе се чудиме шо кабел ни фале…
Значи секојдневно се сретнувам со изговор: “ами компјутерот згрешил!“…
ЕЕЕЈЈЈ! Ами “колешке“, јас веќе 30 години штракам по виа компјутерите, и уште не ги разбирам салам.
Ама едно научив: “компјутерот СЕКОГАШ праве тоа шо си му го кажал, не тоа шо си го мислел!!!“
И сѐ додека се предаваме на компјутерите повеќе и повеќе, сивите клетки ќе намалуваат повеќе и повеќе, а од човекот ќе останува сѐ повеќе само мускули…

На кој му е поголем(а) ?

23 години
20,3 километри
95% од работните денови
насабајле во еден правец, навечер назад. Го согазив тиа пат од дома до работата, со точак, со моторче, со МОТОР, а најногу со автомобили (еднаш дури и до пола пешки!). Пред 20 години беа потребни 22 минути. Последниве години во “нормални“ услови 28 минути.

Е сега со кола. Секое сабајле нерасонет го возам директно, навечер чат-пат забегувам по други патчики, ама насабајле таа е релацијата, Артх – железничка Валхвил – Колинплац Цуг – Ноихајм (34мин.). Просечната брзина 44 км/ч.
И сето тоа веќе впрегнато у подсвеста шо насабајле мислам дека и не разбуден стигнувам на работа.

ДА, времињата кога се брзав и пробував да шо побрзо стигнам до работата поминаа одааааамна. У тиа 4000 и кусур возења човек ако не примете дека “секое брзање е едно мочање“ нешто не е во ред.

Не ме нервира и возбудува веќе ништо, на таа “домашна“ делница. Ниту градските автобуси кои насабајле возат 33 км/ч бидејќи нема патници па немора да застануват на сите станици, па возниот план го запазуват шо брзината на движењето го намалуваат пропорционално од станиците на кои не застанале, ниту “туристичките“ возачи кои на секоја расцветена грмушка подзастануват, ниту пензионерите кои со возила од по 400 – 500 коњовски сили возат 56 км/ч – константно без обзир на ограничување на брзината било да е тоа 40, 50 или 80! НИШТО не ме “расонува“ насабајле, ништо не ме нервира навечер.

Во последно време најногу ме “заинтересирува“ односот на другите возачи спрема мене. Забележително е дека некои очигледно се изгубени во времето, па се “брзат“ во сите правци. Ама најинтересно е шо различно се однесуваат спрема различни возила.

Насабајле возам ептен дефазивно. Прво јас не сум расонет, второ колата не е загреана и трето јас тргнувам 40 – 45 мин. пред почетокот на работното време, немам никакви проблеми да не стигнам на време и првото кафе на мир да си го испиам.

Е сега иде тоа шо сакам да го кажам. Забележав у последно време дека кога идам на работа со OPEL Corsa 1.4 има доста соучесници во сообраќајот на кои моето пристојно возење не им одговара па ме претицуваат секаде и во секакви услови. АМА кога возам MERCEDES GLK (без никакви ознаки на капачката одзади, ама со убави широки гуми) кој делува моќно, никој не се осудува да ме претица и ако возам исто, дури и пополека бидејќи не го возам секој ден (па чепкам по тиа дугмињата околу радиото и то  🙂  ).

Тоа е стварно интересна работа како човеците ја искажуваат својата надмоќ или замисла за надмоќ!!!

И така…
а иначе, виа сите шо претицуват, најкасно на Колинплац у Цуг ги стигнувам, СИТЕ!

Стремеж за ‚клик‘

И толку. После ова долго топло лето Господово 2018то, како од фиока го извадија зимото – СНЕГ. Човек несмее да се пожале и од есента која беше како од буквар, барем шо се однесува до жолто-златните, црвените лисја по дрвјето… прекрасно за сите, дар за фото ентузијастите. Ете последната неделина и со моторката направиме мала прошетка до висините каде сонцето успева да ја сузбие маглата. И покрај сите подготовки, уште важи наа старата: “мотоРи не се возат у месеци со Р!“ Ама како и секогаш, возењето до сонцето се исплаќа – колку толку да се собере позитивна енергија. Добро, одењето и враќањето у магла и облаци не е баш тоа шо моторџиската душа го преповеда, ама кога ќе те облеат сончевите зраци и ако е 5 степени – се осеќа задоволство.

Нормално, сеа сме спремни сос сите салтанати за секакво време и невреме, ама пак се радуваме на сонцето. Исто беше и пред 30 – 40 години кога како деца едвај чекаме да огрее с’нце и да ги извадиме моторчињата, па и среде зимо… Да и тогаш не а разбраме наа “мотоРи не се возат у месеци со Р!“. Тоа беше парола како на баба Зора (Бог да си а прости) така и на ГОООЛем дел на “искусни“ моторџии шо ги имаше Градот (Градот напишано со големо Г оти тогаш Кавадарци беше ГРАД!!!).
Тогаш, у тоа време почетокот на 80’тите од минатиот век, ниту за кацига знаеме (ма знаеме ама немаме) ниту пак за студ. Преданиата од постарите дека колената ќе си ги разболиш ако возиш на ладно престануваа со прашањето дали нив колената ги болат оти они НООГу мотори возеле? Па така се силеме во секој момент штом ќе начекаме с’нце, а ако не се праве “дим каа ќе издишиш“ тоа беше веќе салам топло 😉

Незнам, нетња не беше идеално времето за возење, а до сонцето да стигниш беа планирани едно 60 километри под и во маглата да се поминат – ама вредеше. Тиа 30-40 километри шо ги извозиме на сончево (ама не тивко и топло) си ја свршија работата. Направија да може да кажам дека оваа година најубаво го искористиме моторот и убавото време. А голем ПЛУС беше и тоа шо во такви услови, скоро и да нема сообраќај по патиштата…

А тоа, возењето на мотор ќе ми фале у зимото. Јас одамна не се рачунам у моторџии, тоа се друга врста на хомосапиенси, они возат, живеат, дишат за моторите и со моторите. Јас ги уживам моментите додека сум на моторот и збор да нема, тоа ме одмара ептен. Ама ноа, желбата, стремежот да имам шо ти знам каков мотор, одамна помина во желба и надеж да моторот шо го имам ме врати дома без проблеми по патиштата. А тука, у Швајцаријата, и шо ти знам јас каков мотор да имаш, пак важат сообраќајните закони. Ќе си возиш по 30, 40, или 50 по селата кои ги има еден куп и зад секоја кривина, а ако имаш среќа ќе начекаш некоја делница на која смеиш дури “стотка“ да се одпуштиш. Автопатиштата не ги играам.
И така јас со моето сакано моторче од марката BMW си се тркалам по Швајцаријата и на секое место шо ме интересира си застанувам, си медитирам, а ако имам мерак и слико (фотографија) ќе направам.

Фотографијата сега ќе ме “теши“ у виа тмурни, ладни денови. Ете денеска испратив едно 50 фотографии, шо по конкурси, шо во фотолабараторија. Уште сум од ниа шо фотографијата на хартија ја признават.
Прво, пред некоја недела помислив да одделам некоја фотографија за оваа намена, ама некако немав ни мерак ни желба, мислејќи дека ваа година секако е “посна“. Да возев еден куп километри, ама на тиа возења скоро и да не фотографирав, возењата беа толку погодени шо не ми се застануваше насекаде каде ќе забележев забележителен мотив.

И така денеска “листајќи“ по архивот (на компјутерот) гледам – ОП! може да се каже плодна година и од страна на фотографијата. Не дека тоа е којзнае шо успех, ниту награди, ниту пари од тоа има, АМА  –  ЗАДОВОЛСТВО!!!
И мислата, ако треба изложба, за една недела е спремана.
Ама изложба нема да има (оваа година). А и генерално, на мисли сум и зимото ќе се работе на концепт на малку поинакови изложби.
Како шо со времето не научиме кои се новите возачи по мото трките, како што веќе не нѐ интересира кој е најновиот модел на секој произведувач на мотори, така и фотографијата, некако се нема мерак за “класични“ изложби, а се повеќе се јавува и страв од влечење на кутии со рамки од фотографии во сите големини и тежини.

п.с. како секој возрастен човек и јас ги користам социјалните мрежи да си се фалам. Па така доста фотографии завршуват на некоја си ЊЊЊ адреса.
На некои од тиа портали има можност да ти ги пофалат или искудат твоите дела (да искуде некој нешто поретко, оти ни сме ептен увиѓајна нација).
Тиа пофалби колку се убави и пријатни толку се и депресивни кога ќе видиш дека другиот има повеќе “лајкови“. Јас заклучив дека тоа не е мерило (бројот на лајковите) за задоволството. Јас приметив дека САМО ЕДЕН лајк, од  вистински приател ми праве стопати повеќе задовослтво одколку 100 лајкови на другите…

есен…

TELEFUNKEN – от совесно како секое утро во 5 и пол се јави со првите вести.
Да, не разбудуваат звуците од радиото, не како у цртаните филмови ниа будилниците шо се траќат. Па така и денеска денот ни почна со најновата вест: некои научници оДкриле дека у човечкиот измет има честички од пластика, од различни пластики!

И така уште не салам расонет го зимам “интелегентниот“ телефон, наместо весникот, и право на првата седница од денот. Ги проверуваш “поштата“, пораките и “новостите“ од Светот. Исто така задолжително проверување на социјалниот живот. Ги гледаш така дречливите бои на животот и не забележуваш колку смрди цела таа “работа“.

Јас се рачунам за еден од посовесните корисници на “фацебукот“. Па така една од моите дневни обврски е, да се превере кој шо напишал на него. Секој слободен момент се проверуваат малкуте “приатели“ кои останаа после големата акција на чистење и одстранување на “политички контаминираните“ приатели. И после секое проверување сѐ повеќе го разбирам Веле шо ни се смее кога не гледа како висиме на фацебукот. А како да не се чудиш кога ќе видиш дека зад бројката од 74 известувања, 47 се кој стиснале “лике“ на нешто, 24 се кои споделиле некоја содржина со филозофска или животна мисла на некој си инстант филозоф и ДУРИ труица СТВАРНО имат ставено нешто од сопствениот живот.

Ги гледам така “среќните“ човеци, распослани на богато нап’нетите маси, пред прекрасните светски зданија, со своите најмили … и приметувам дека сите ние си го создаваме Светот онака како шо нас ни е најубав.
Ги гледам фотографиите на моите “приатели“ од “дружината за сликање“ и пак идам на наа:
“Ако некогаш човештвото пропадне, само од лицемерито!“

Си се возам со моторот ја така, ја гледам природата у есенско руво околу мене и се мислам: зошто таа, човечка душа, не ја прифаќа оваа убавина таква каква шо е? Зошто мора да од секоја прекрасна реалност правиме нашминкана “убавина“?

Дали е бегање од секојдневието, од реалноста, од силата да му се радуваш на работите какви што се. Зошто на една фотографија ако и ја “завртиш бојата“ на 4-ка сите стискат лике?
Или се шпанскотурскоиндииските серии шо на човеците им сервираат шарена фантазија?

Ама цел Свет е тргнат накеде, понекогаш (ногу често) ми се чине дека сето тоа заминување на Светот не е лигично, ама кој сум јас да оценам? Тука ги имаме фацебук филозофите, блогерите и виа најпасните: инфлуенцерите! (не е тоа болест) тоа е модерен назив на трачари!

И така јас и понатаму ќе си фотографирам убави работи (по мое) кои ги сретнувам на моите шетања. И понатаму истите тие фотографии, не силувани, ќе ги споделувам со вас, љубителите на убавото.

И нешто од хрониката хронично. СО ПОЛНА СОВЕСТ дека ништо нема да смени.
Воа шо и се случува на Македонија, една од моите две татковини, не е само заслуга на тиа денеска шо а матат чорбата, тука голем удел имат и ниа другите шо со години не чемрееа на млака вода….

Денови на лебдеење

Има такви денови, недели, кога човек занемарува ногу работи бидејќи мисле дека зависат од некоја работа која ќе се случи или па не.

Така и кај мене. На една недела пред фамозниот 30ти септември, денот кога ќе не биде или не. Така викат СИТЕ. Кога викам сите мислам и на #ЗА и ниа #БОЈКОТИРАМ, и на нашите и на вашите, и на патриотите и на предавниците, и на македонците и на МАКЕДОНЦИТЕ, и тиа у Македонија и тиа шо не се у Македонија …., ете тиа денови ми поминуваат некако во транс, исчекување, мечтаење, лебдеење де. А како бонус на сето озгора и некој грип кој не е грип.

Уште на прва! Јас веќе имам “Две татковини“!
Со месеци, повеќе од година, не ги пратам политичките збиднувања у Македонија. Дека човек може да се изолира од таа работа е утопија. До пред некој месец и можеше да не забележиш или со блокирање на неколку “пријатели“ колку толку неполитчки да се движиш по интернетот. АМА од пред месец два, не функционира и тоа. Оти и ако ги блокираш сите приатели, пак ќе се најде некој натпис кој незнам како ќе ти светне на ѕидот.
И се предадив. Не блокирам никого, ама не ги читам сите шо пишуват сѐ. А има шо да се прочита, наитересно е кога ќе си ги одкријат длабочините (плиткоста) на душите – грехчиња.

Како ќе биде на 30ти, тоа го знаат само чичковците шо го измислиле.
Јас нема да гласам на 30ти оти тука, у мојата втора татковина, на 30ти нема гласање (имаме гласање на 27ми и изгласаме да и велосипедските патеки во Швајцарија бидат под контрола на државата, не на општините и кантоните како до сега.)
Јас не бев у мојата татковина кага се гласаше за ногу работи, а од кога ни дадоа можност од едната татковина да гласам за другата татковина, некако ми беше неозбилно. Како јас да гласам за нешто шо не го разбирам / доживувам?

Тоа, дека работите, изгледаат инаку од страна го разбрав уште преди ногу години кога имав и пари и ентузијазам да вложам пари у Македонијата и да створам нешто. Тогаш еден добар другар ми рече: Другар, тука работите се забегани, тука сите од кои шо ти треба молба се в’ци и едвај чекат зајче како тебе да го “заколат“…
А плус одстрана работите кои ги гледаме, човеците у средината инаку ги доживуваат / осеќаат. Тоа јас го нарекувам “Ефект на нужник“!
Сигурно и ногу од вас го има доживено “Ефектот на нужник“. Дали со весник или помодерно со интелегнтниот телефон, влеваш у нужникот и човечки се олеснуваш. Јас  не сум од ниа брзите, понекогаш можам и по 5 – 6 страни од PCtipp, Fotohits или BMW Motorrad да прочитам. Си читам и мака немам, дури и сѐ помалку притисок чуствувам 😉
Завршуваш шо завршуваш нужда и испаѓаш од нужникот. Е сега! АКО си го заборавил весникот у нужникот и се вратиш да го земиш, тогаш ќе осетиш у шо смрѓава си читал весник!!! Тоа е “Ефектот на нужник“, дури правиш срање и не испадниш на чист воздух не ни осеќаш у шо смрѓава си бил…
Затоа секоја година се помалку и помалку пробувам да ги убедувам човеците у мојата прва татковина дека тоа шо го работат и ако за нив изгледа добро одстрана не е така…

Имаше еден период кога Гого се приклучи во Македонцките работи у Швајцаријата. Со тиа верглања запознав од поп, преку епископ до господин господин, од писар у некое министерство до премиери и претседатели…
И у тоа време разбрав дека СИТЕ тиа се луѓе (човеци, неможам да кажам за сите).
И така сега имам пријатели и другари и од #ЗА и од #БОЈКОТИРАМ и се надевам дека така ќе остане и после 30ти.
А слободното време и понатаму ќе го трошам за убави ЛИЧНИ работи.

А да имаш пријатели и другари убаво го покажа и нашиот престој во првата татковина и Кавадарци за време на традиционалниот и СВЕТСКИ познатиот »Тиквешки гроздобер«.
»Тиквешкиот гроздобер« кој еве со најновиот градоначалник малку (не требе уште ногу) заличува на гроздобер.
Јас би му препорачал/предложил на тиа шо го прават/организираат гроздоберот пред да почнат да мислат и работат околу организацијата на гроздоберот, да земат еднен лист “хамер хартија А0“ напишат на него со големи букви ГРОЗДОБЕР и го залепат тиа лист пред тимбата, за да можат кога не мислат, тоа да го гледат.
Можеби така ќе им текне дека гроздобер се праве за грозјето! виното! ракијата! и ред други работи шо се добиваат од грозје!!!
Можеби ќе дадат приоритет и пари, на сите винарии дали тиа биле гиганти, средни или мали винарии, да се представат пред гостите кои ќе дојдат заради виното, а не за некоја си певаљка.
Да, можеби првите 3, 5, 10 или може и никогаш, ќе неможе да им се фалиме на Прилепчани и Велешани кој повеќе народ собрал на селската манифестација, АМА наместо 50000 тажни души, можеби ќе дојдат 5 кои ќе купат од гигантите, 50 од средните винарии и 500 души од малите производители, можеби, треба да се проба. Ама СИТЕ ќе имат повеќе есап од тоа.

А да имаш пријатели и другари, да убаво е. Поготово за време на »Тиквешкиот гроздобер« кој оваа година, за разлика од досега посетените, беше стварно убаво организиран барем за дружење со убави човеци.
Милицајското паркче – убавини. Повеќе музика не треба.
Карневалот денски !!! СУПЕР.
Еден куп попратни дешавки, уживанција.
Едноставно предизвикува на ПАК!
ДА. Тиа моменти на безгрижно дружење  со убави човеци го прават гроздоберот СВЕТСКА манифестација …

п.с. од видено:
и во мојата втора татковина има вински региони,  не се големи колку Тиквешкиот вински регион, ама има. И у секој  регион има толку лозари колку шо можат винарите да преработат. И секаде се слави  виното и грозјето.  Ама имаат една застарена навика, да го одбележат, му дадат почит на најдоброто вино, на најголемиот грозд, да одберат “винска убавица“, да …
(е немат певаљки од странство)

Гроздоберачите

Седиште 2Е, лет W6 7731, за некоја минута авионот ќе се одели од земјата која уште се нарекува Македонија.
Да, пак беме на привремена посета на татковината. Споиме посетата на најблиските, шетањето и демек најголемата манифестација у Македонија »Тиквешкиот гроздобер«. Овој пат за првпат во ерата на најновиот градоначалник кој во првите месеци од неговото чиноначалствување стори работи за градот колку сите други заедно. Си реку, нели анкети, предлози, фајцбукови… ќе а управиме работта. ТИКВИ.
Петок, 7ми септември, почеток на гроздоберот. Убава собранија у галеријата при домот на културата. Човек, кавадаречки, со промоција на книга  за и околу виното. Ептен лепе работта. Убави човеци се собралe, вкусно вино спремно и говорница декорирана со кошничка полна гројзе.
И така го курдисаме гроздоберот 2018. После тоа, некоја си трка на келнери…  интересна замисла. Ама замислата интересна, другото….

4, (со зборови : четири) не 40000, не 50000, не 200000, толку употребувани бројки виа денови. Едноставно 4. Толку корпи за ѓубре забележав на и околу плоштадот каде се очекуваа да дојдат 100000 посетители!!!
И после штандовите со вина, наместо презентација на вина, продажба со надуени цени. Некои вина, по белосветските интернет продавници  може човек поефтино да ги набаве…
И после циганте од струмичко, каа почнаа да дуват у тоа шупелките, чудо.
Незнам, може сум носталгичар, можеби неможам да ја сварам ваа новокомпонована ситуација, преполна со шминки и фарби, ама и овој пат, Тиквешкиот гроздобер за мене беше неуспешна приказна под облаците.
АМА, пак ќе дојдам јас и другпат. И пак ќе се надевам дека ќе се најде човек или човеци шо сакат да направат вистинска приказна. Ќе дојдам за човеците, за моите пријатели кој ги има и кој сакат да направат нешто од таа флека наречена Кавадарци.
Ќе му се радувам на моментите поминати на маса си десетка со кромид пиво и  бесцени муабети.

ГРЕВ е да се рече или напиши дека сѐ беше лошо. Скраја да е! Ме бендиса, желбата да се направе убава приказна. Ентузијазмот на зaмешаните човеци, концептот кој полека заличува на убав панаѓур, интересно е!

И најинтересно, човеците. Некако порелаксирани од било кога до сега. Барем така мене ми личеше… Се извидоме со ногу (не сите) човеци и тоа, тоа е тоа шо секојпат не тера да си дојдиме барем на неколку денови у ГРАДОТ Кавадарци.

А, да! грозје на “гроздоберот“ видов уште еднаш – на карневалското дефиле, една кошничка…

На теана ќотек…

Еве го туркаме едно од пожешките и најсувите лета во Швајцаријата. Од кога нема заврнато тука кај нас, незнам точно да кажам, ама се осеќа како да е 100 дена. Нормално, на почетокот ни беше убаво (а и уште ги користиме убавите страни) ама полека станува да биде досадно. Пред сѐ, се удавиме у прашина. После и тоа топлото (жешкото) не е баш најдобро за возење мотор 😉
А до душа, моторот воа лето убаво го искористив. Преди 20 и кусур години, каа почнав да ги возам планинските превои низ Швајцаријата, колку убави, толку и застрашувачки беа за мене. Не само шо обично патчиките беа тесни, криви и не баш најдобри, ногу повеќе заради осаменоста и осеќајот дека си изгубен у таа моќна природа! Немаше ногу човеци, дали со мотори, дали со коли да возат по нив. Годините поминаа, патчиките ги изнаправија феноменални, ама сега има од точаци, преку мотори и коли, до автобуси полни со косооки… гужви.
Се сменија и возачите на мотори. Тогаш имаше моторџии. Човеци каа мене, шо ги сакат моторите и од каа ќе се качат на моторот заборават на сѐ и сешто и го уживат возењето во непосреден допир со природата. Каде возиш, каде ќе стигниш (освен жив и здрав дома да се вратиш) не ти е никогаш важно, едноставно го уживаш тоа време на моторот. Да, моторџискиот поздрав не е морален ама беше знак за респект и подршка. После неколку филмови, у Швајцаријата почна секој да возе мотор, нели модерно е! И така имотните адвокати, докотори и останатаи МАЖИ наоѓат спас од климатериумот на моторите, без да имат представа шо е да си моторџија… Порано каа ќе видиш некој моторџија паркиран до патот и завртен у сенката, знаиш дека си обавува физиолошка потреба. У денешно време две третини од тиа таквите штракаат по телефонот-интелигентен обавувајќи ги социјалните обврски (фацебук, инста & co.)

А за фацебукот (на кое поле сум доста активен  🙂 ) шо да ви кажам.
» ЈАС ГО РАЗБИРАМ ФАЦЕБУКОТ КАКО ПОЛЕ ЗА ДОКАЖУВАЊЕ НА ЧОВЕЧКАТА ГЛУПОСТ!!! «
Го пратам и читам фацебукот и ми иде наа мислата на чичко Ајнштајн: “Само Универзумот и човечката глупост се безконечни, но за Универзумот не сум сигурен.“
Читам и си мислам како може суштество шо се нарекува човек да биде толку глупо, сурово, празно??? Скриени зад тастатурата, мониторот, а некои и зад лажни профили, си зимат за право да вреѓат сѐ и секого само ако не си у нивниот правец.
А бе глупи, чичко Цукерберг вика дека имал 2’000’000’000 (со букви: две милијарди) штракачи. Мислиш дека некој го забележува или трпи вашето глупирање??? Грехчиња.
Само за тиа “неписмените“: интернетот НИШТО не заборава!!!
И така додека ни меѓусебно си се вреѓаме и пцуиме, некои, тие шо не донеле до тоа дереџе да се пцуиме, си “се ладат“ и си “жниат“…

Патување

Ете, помина уште една посета на нашата сакана Македонија. Овој пат по подолго време пак со автомобил ги согазиме 1758 километри у еден правец до Македонија. Македонија која сакат да ја прекрстат во “северна“. Дека тоа изуопште не им е имислена, почуствуваме првите денови. Крајот на јуни, а температурите и времето ѓоа ноември месец.
Но тоа беше добредојдено да се завршат некои работи у куќата и да се посетат неколку културни настани шо се случуваа тие денови во Кавадарци. А тоа интересно. Јес да Цирих има огромна понуда на културни збидувања, ама не верувам дека има една институција, која како Домот на културата »Иван Мазов Климе« во Кавадарци во една недела понудува 7 (со букви, седум) различни настани. И така се дружеме со убави човеци…
При тиа средби, дали од почит, дали од шо нема време, некако никој не дојде ред да правиме муабет за актуелната ни политичка каша. И мене тоа најногу ми одговара. Оти пак ќе слушав филозофии од типот: “дојди ти туа живеј и после расправај како треба да биде“… Дури застрашувачки делува “ладнокрвноста“ на Македонскиот Народ кој како Џон Вејн у најубавите каубојски филмови со око не трепнува дури и кога 27 пушки и пиштоли у него се уперени!!! Ама тоа е филм, Џон Вејн секогаш победуваше!

Тие денови дури беме у Македонијата, прошетаме малку. Нели и кола имаме на располагање малку и поопширно. И така возејчи по тоа парче земја, наречено Македонија, запазуваш дека некако сме си се изгубиле во сегашноста или поточно некаде помеѓу минатото и иднината. Оти никој не се труде (или ногу малку се такви) да направе, створе, да живее во сегашноста, тука и сега. Сите нешто расправат од времето на Александар до наму некаде далеку каде Жан-Лук Пикард ја смирува галаксијата…
А да. Каа возиш по Македонските патишта и за тоа одбележаните или загазените површини, човек треба да си ги отворе сите сетила, очите најногу! По тиа патишта “сретнуваш“, се разминуваш, со еден куп човеци кои немале баба. Иначе како ќе го претумачиш нивното возење по средина на патот? Мене баба се ми викаше: “чедо, полека и по крајчето!“ А возењето по средината на патот е правопропорцијанална од вредноста на возилото во очите на возачот кој го управува. Шо поголема и поскапа кола толку повеќе ИМА ПРАВО да вози кај сака… грехчиња.
Прошетаме и отидоме на неколку “извикани“ ликации низ Македонијата. И после секоја прошетка требаше да одговориме на: “и, како ви се допадна?“
А шо да каже човек, (без никакви лигавешки намери), кој за НОРМАЛНО го има Швајцарскиот стандарт??? Тука ќе прекиниме со виа муабет да не забега…
Исто така, уште не сватливо е како таа имагинарната “уринална линија“ која е некаде доста точно каде што почнува балканот и никако да се поместе. Со години!!! Влеваш во ресторант во Скопје, и колку и да изгледа чисто, смрде. Влеваш во најобично, мобилно, провизорно ВеЦе (модерен нужник) у Аустрија – и чуствуваш свежина, или барем не осеќаш смрѓава…
И така како и секое идење до сега, поминува брзо и се враќаме во секојдневието со нови импресии и со некое кило повеќе 

И СЕГА???

Шо праам сеа? 28 години.
28 години, 8 месеци и 20 денови сум у Швајцаријата.
У тиа 28 години секоја година најмалку еднаш сме си оделе/иделе за Македонија. Имало години и кога по 4 пати сме го тепале патот натаму наваму.
И секоја година Гого го боле стомахот пред тргнување, а за да биде убав на сликите – ќе го исприште едно убаво.
Тоа исприштувањето ми е од болест или од нервоза. Ама кога си одам за Македонија – нервоза.
И еве пак.

Колку и да не сака човек да се невира, секое идење ни е поврзано со нервози. Сме си иделе каа се распаѓаше Југославија. Сме си иделе каа а бомбардираа Србија. Све си иделе кога беа конфликтите со албнците и на Косово и Метохија и во Македонија. Сме иделе и каа беше “Диво насеље“….

На секое идење сме оделе у Македонија како у некој кризен регион. Сѐ некои закачки тепачки. Еве сега си одиме у држава која не знае како се вика. Дали ќе помине сѐ како до сега, три дена чудо и после сите штракајте по старо?

И после секоја посета сме си заминувале со надеж дека следното идење ќе биде на подобро – тикви! Не, не тврдам дека е полошо, ама 28 и кусур години исто е.
“Ќути има и полошо“ – паролата на многу човеци у тоа парче земја шо се вика МАКЕДОНИЈА. Може тука таму светнал некој тротоар или потп’ниле некоја дупка. Може има нови џиџани згради, кафани, коли… Ама човеците, човеци кои се среќни и на кои тоа им се гледа на лицето, се сѐ помалку.

И сега, за некој ден пак истото. Одиме у Македонија и ќе треба да ја најдиме рамнотежата помеѓу поделените приатели и другари кои се поделени за и против “договорот“ ќе треба да слушаме различни вистински вистини и факти.
Ако, ќе помине и ваа ујдурма, како и секоја до сега. Се надевам на убави моменти дружење и пријатни поседенки…

А тиа седенки ќе бидат се “по непосетени“ оти гледам по воа интернетот (фацебукот) тиа 25 и кусур години “независност“ и “самоопределување“ го иподелија народаот на ваши, наши, патриоти, предавници, за договор, не за договор, паметни, глупи …  не се знае на шо и на колку. АЈ НАЗДРАВЈЕ!!!

пусти соништа…

Ако фотографијата шо си ја сликал не ти се допаѓа и ја “претераш“ преку фотошоп.
Ако на името во фацебукот додадиш “МАКЕДОНСКИ“.
Ако само пишуваш по “социјалните мрежи“.
Ако си лафиш на именденот кај комшијата.

Сето тоа е сон.

Човекот сака да створе (направе) убави работи. Ама со “шминкање“ на реалноста, ниту постигнуваш нешто, ниту променуваш нешто. Да. 5 -6 лајкови секако ќе собериш, па макар и од најблиските, кои ете, се увиѓајни 😉

У последно време се повќе сум револтиран од правецот во кои сме загазени.
А мерак да направам нешто некако немам. А и шо ќе има човек мерак за револуција или слично нешто. Еве Петре секојдневно ни објавува фотографии од борци за Македонцките работи. Поголемиот дел од нив не само шо се бореле туку и погинале за слобода и за идеологијата шо а имале, за Македонија.
И сеа? Шо сеа? Гледаме како една генерација на помочковци, пуфли и газолижачи а уништуват сета работа шо некои со живот ја платил.

Јас немам ниту намера да се борам за нешто нити да гинам за некој.
Мојата цел за оваа недела е да го суредам подрумот и ги средам кубиците фотографии кои со изминатите изложби се накупчија насекаде…

Интересна е таа работа со фотографиите. Ептен е убаво чуството кога ќе ја “доприш“ убавата фотографија. Ама шо после? после две – три изложби таа фотографија веќе е “истрошена“, новите чекат да бидат метеријализирани. И така после неколку години и неколку изложби се собрале неколку стотини фотографии шо собираат прашина и му го бериш гајлето да не фанат влага.

Да, следната изложба, нема да биде класична изложба. Барем некоја година веќе нема да правам фотографии во хатијна форма, се надевам, мислам…, белки…

Сега останва да чекам убаво време и време, па да го направам долго замислениот проект. Ама ќе биде, па макар и во скратена форма.